ماهی ابهای ازاد

***همه چیز از همه جا***مشاهدات یه وبگرد***

امیدی را که از من دور کردی تنگ در اغوش میکشم با تو که نه اما با خوش بینی ام اشتی میکنم! این دفعه مراقبش میشوم به دندان گرگ ها و نیش مارها و مکر روباه ها و چشمهای تنگ نمیسپارمش! زیر چکمه های نامردان رهایش نمیکنم. این دفعه وقتی خواستم دست کسی بدهمش چشمانم را باز میکنم. زیباترین پاره ی وجودم را میسپارم به اهلش مبادا دوباره دقش بدهند. دوباره باور میکنم که همه ادمها خوب و صادق و قشنگند اما باورم را روی همه امتحان نمیکنم!!

پی نوشت: من نه با تو اشتی خواهم کرد نه میبخشمت نه برات ارزوی بدی دارم نه میخوام از صفحه زمین محو بشی! فقط معتقدم که موجود بینهایت خطرناک و موزماری هستی و هرگز حتی در حد سلام و احوال پرسی هم نمیخوام که بهم نزدیک بشی همین!!! و به کارما هم شدیدا معتقدم!!!

نوشته شده در سه شنبه 28 آذر1391ساعت توسط منا| |

اخم که میکنی، غصه که داری، گریه که میکنی، دست کم دیگر جای نگرانی نیست!

نگرانی مال موقعیست که هرچقدر هم که دلت را شکستند، هراتفاق ناگواری هم که افتاد، هر حرف ناروایی هم که شنیدی، نتوانی غصه بخوری، نتوانی ناراحت شوی، بغضت نشکند، اصلا بغض نکنی!

نگرانی مال وقتیست که تا خرخره توی لجن های اطرافت فرورفته ای و دیگر دست و پا نمیزنی! هر از گاهی به تبسمی، قهقهه ای، ترانه ای چنگ میزنی، کمی خودت را بالا میکشی، اما مگر تاب شاخه  نازک یک علف در برابر عمق یک باتلاق  چقدر است؟ بالاخره فروخواهی رفت..وقتی برایت توفیری ندارد پایان خوب و بد هیچ چیزی، ان وقت جای نگرانیست! حتی وقتی میخواهی بمیری هم جای نگرانی نیست، اما اگر امروز مردن با 50 سال دیگر تفاوتی نداشته باشد، ان موقع چرا،چرا! نگران باش! نگرانم شده ام این روزها! باز خوب است نگران میشوم، خودش غنیمتیست!

نوشته شده در یکشنبه 16 مهر1391ساعت توسط منا| |

Dealing with manipulative people

Don’t take this lightly!

I was looking for ways to deal with my own manipulator, but when I read this, I thought that every single person needs to know these helpful information, and everybody might have a few manipulators in their present lives. This is a must-read for almost anybody. You don't want it to be too late before you recognize them, cause trust me, when they got you, you are wrapped around their fingers and they might get you to do any number of things against your own will! They can “guide” you down certain paths that you later feel were unlike you. You might consider that their behavior is designed to get a certain response from you. Finding your way out of these traps is a painfully difficult process. These people are skillfully great at the games they're playing, so if you know they still have powers over you, the best strategy would be to stop being naive, recognize them, and distance yourself from them, cause you can't change them, and you can not easily avoid being manipulated by them, since they are experts at hiding their true intentions!

 

Manipulative people are not obvious because they act in a sneaky way. When someone is openly aggressive, at least we know what is happening and can react accordingly. But when the aggressiveness is hidden, we know something is wrong but we can't pinpoint what it is. We find ourselves on the defensive and acting emotional towards them and we tend to hate ourselves for it because we think we are making up things. However, usually our feelings are right: we are being manipulated.

 

If you are being manipulated, it is time to do something

 

One key to dealing with manipulators is that they know exactly what your buttons are, and how hard and how long they need to push them to get what they want. So be on guard that you’re NOT being naive, overconscientious, or overintellectual about issues because manipulators can and will use that against you. When you feel the shame, guilt - an anxiety complex emerges. Remind yourself that this is the tool that your manipulator uses to animate you.

Manipulators look for these vulnerabilities in their victims so if you think you possess some, seek help to erase them as soon as you can, or you’ll be an ideal victim for the nearest manipulator:

§  the "disease to please"

§  addiction to earning the approval and acceptance of others

§  Emotophobia (fear of negative emotion)

§  lack of assertiveness and ability to say no

§  blurry sense of identity (with soft personal boundaries)

§  low self-reliance

§  external locus of control

§  naïveté - victim finds it too hard to accept the idea that some people are cunning, devious and ruthless or is "in denial" if he or she is being victimized

§  over-conscientiousness - victim is too willing to give manipulator the benefit of the doubt and see their side of things in which they blame the victim

§  low self-confidence - victim is self-doubting, lacking in confidence and assertiveness, likely to go on the defensive too easily.

§  over-intellectualization - victim tries too hard to understand and believes the manipulator has some understandable reason to be hurtful.

§  emotional dependency - victim has a submissive or dependent personality. The more emotionally dependent the victim is, the more vulnerable he or she is to being exploited and manipulated.

Manipulators generally take the time to scope out the characteristics and vulnerabilities of their victim.

According to Kantor,[3] the following are vulnerable to psychopathic manipulators:

§  too trusting - people who are honest often assume that everyone else is honest. They commit themselves to people they hardly know without checking credentials, etc. They rarely question so-called experts.

§  too altruistic - the opposite of psychopathic; too honest, too fair, too empathetic

§  too impressionable - overly seduced by charmers. For example, they might vote for the seemingly charming politician who kisses babies.

§  too naïve - cannot believe there are dishonest people in the world or if there were they would not be allowed to operate.

§  too masochistic - lack of self-respect and unconsciously let psychopaths take advantage of them. They think they deserve it out of a sense of guilt.

§  too narcissistic - narcissists are prone to falling for unmerited flattery.

§  too greedy - the greedy and dishonest may fall prey to a psychopath who can easily entice them to act in an immoral way.

§  too immature - has impaired judgment and believes the exaggerated advertising claims.

§  too materialistic - easy prey for loan sharks or get-rich-quick schemes

§  too dependent - dependent people need to be loved and are therefore gullible and liable to say yes to something to which they should say no.

§  too lonely - lonely people may accept any offer of human contact. A psychopathic stranger may offer human companionship for a price.

§  too impulsive - make snap decisions about, for example, what to buy or whom to marry without consulting others.

§  too frugal - cannot say no to a bargain even if they know the reason why it is so cheap

§  the elderly - the elderly can become fatigued and less capable of multi-tasking. When hearing a sales pitch they are less likely to consider that it could be a con. They are prone to giving money to someone with a hard-luck story.

Manipulation generally has three stages: first one is the assessment phase, when the manipulator tries to familiarize him/herself with the victim’s characteristics, weak points and Vulnerabilities. The second stage is the manipulation phase in which the manipulator uses the information they have about you to get you to do what would benefit them, usually at your cost!! The third stage, the abandonment phase, happens when you figure out what they’re up to, and call them on it, when you no longer can benefit them or they no longer need you, when they’ve found other victims that are more beneficial to them, and they no longer have the time and energy to manipulate both of you.

If you figure out their true intentions, it’s better not to call them on it, because they still are the ones who’ve been preparing for the game, while you thought you were friends. It could get pretty ugly, when they feel threatened and exposed! Don’t make my mistake, just avoid them altogether and remove them from your life.

I’ve been dealing with a manipulator recently, and it took me a long time of hurt and confusion to understand what I was dealing with, and how I made myself vulnerable to manipulation! I know how cunning and dangerous they can be, so:

 Please Inform Yourselves Further About The Issue!

 

http://soundsoulcounseling.com/Manipulation.html

http://www.rickross.com/reference/brainwashing/brainwashing11.html

http://www.helium.com/items/777048-tips-on-dealing-with-manipulative-people

http://www.lifehack.org/articles/lifehack/dealing-with-manipulative-people.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Psychological_manipulation

نوشته شده در دوشنبه 17 بهمن1390ساعت توسط منا| |
اصولا 2تا فلسفه دارم که بر اساس تجربیاتم بهشون رسیدم:


1) 1 تار موی گندیده ی یه دوست خوب می ارزه به یه قوم و قبیله فامیل رنگ به رنگ و تنگ نظر!

2) دشمن دانا به از نادان دوست!

شخصا تضمین می کنم.

نوشته شده در شنبه 28 آبان1390ساعت توسط منا| |

 

اندر فواید ادبیات!

 

 

        همه ی ما از ابتدایی ترین سال های مدرسه تا به امروز در معرض ادبیات قرار داشته ایم. متون ادبی تاثیرگذاری را مطالعه کرده ایم و از لطافت و ملاحت این آثار لذت برده ایم. در این چند سطر می خواهیم با هم مروری داشته باشیم بر دلایلی که سبب می شوند ادبیات و متون ادبی با زندگی ما عجین شده اند. چرا ادبیات می خوانیم؟ فایده ی آن چیست؟


       به تعبیر استاد عبدالحسین زرین کوب "ادبيات عبارتست از مجموعه ي آثار مكتوبي كه بلندترين و بهترين افكار و خيال ها را در عالي ترين و بهترين صورت ها تعبير كرده باشد."(1) پس ادبیات افکار عالی را در قالبی عالی و دوست داشتنی به ما ارائه می دهد. سارتر نیز در این زمینه می نویسد :"در هر جمله و هر بيت چيزي هست بسي بيش از آنچه از خود الفاظ برمي آيد و شعر در اصل، اسطوره ي انسان را مي سازد."(2) پر واضح است که ادبیات مقوله ایست بسیار تاثیرگذار. اما این تاثیر چند بعد دارد و چقدر عمیق است؟


       ادبیات بر جنبه های متعددی از حیات بشری تاثیر می گذارد. یکی از این جنبه ها جنبه های عملی و اجتماعی حیات بشر است. چنانچه سارتر می گوید: "تني چند از نظريه پردازان بر رويكردهاي عملي ادبيات و جنبه هاي انساني و اجتماعي آن تأكيد داشته و مفهوم غايي و ماهيت دروني ادبيات را در ساختار عملي و عيني آن تعريف كرده اند."(2) اما برخی نیز به جنبه های زیبایی ادبیات بیشتر توجه کرده اند و و به دیدگاه "هنر برای هنر" معتقدند و اساسی ترین فایده ادبیات را زیبایی آن به عنوان یک هنر می دانند. این عده به ماهيت تخيّل پردازي ، موزونـيت و جنبه ي هنري سخن ادبي و شعر استناد كرده و غايتي بالاتر از آن را متصور نشده اند.(3) "نخستين وظيفه و عمده‌ي شعر، وفادار ماندن به ماهيت خودش است."(4) عده ای هم هنر را بیشتر از جنبه ی اخلاقی و پندآموزش مفید میشمرند. در شرق، از جمله در ايران، بخصوص در ميان حكما، صوفيه و اديبان ايراني، ماهيت سخن ادبي بيشتر بر جنبه هاي اخلاقي و نفساني آن استوار بوده است؛ در بين اعراب نيز، ابتدا صورت هاي مادي و زيباشناختي سخن ادبي مورد توجه قرار داشت.(5) به طور کلی "
تاريخ زيبا شناسي بر دو اصل «لذت» و «سودمندي» استوار است. پس ادبيات بايد «لذت بخش» و «سودمند» باشد."(6) در واقع ادبیات هم به حس زیبایی شناسی ما لذت می بخشد و هم  از بسیاری جهات برایمان سودمند است. این جنبه های متفاوت تاثیرگزاری ادبیات بر زندگی ما، ثابت می کنند که ادبیات تا چه حد می تواند در زندگی فردی و اجتماعی ما کارکرد داشته باشد.      

 

       همانطور که دیدیم ادبیات از دیدگاههای متفاوت فواید و اهداف گوناگونی دارد. اما به برخی از آن ها را در ادامه اشاره می کنیم. شاید اولین فایده ای که برای ادبیات به ذهن خطور می کند، دریچه ایست که ادبیات برای رد و بدل کردن احساسات و هیجانات ایجاد می کند. ادبیات می تواند احساسات ما را برانگیزاند و خالق اثر را از لحاظ هیجانی تخلیه کند، در ضمن آنکه این احساسات را منتقل نیز می کند. از سوی دیگر ادبیات می تواند با تاثیر عمیقی که به عنوان یک هنر بر احساسات انسان ها دارد، حامل پیام های آموزنده ای باشد که شاید از دریچه ی شعر و داستان و ... آسان تر به خورد فرد و جامعه می رود تا با روش های خشک و بی روح. ادبیات عصاره ایست از فرهنگی که خالق آن در آن رشد کرده و تجلی است از درونیات انسانی که در دوره ی خاصی و با افکار خاصی می زیسته است. بنابراین یکی از کارآمدترین روش ها برای شناخت فرهنگ عده ای از مردم، مراجعه به ادبیات آن هاست. از طرفی به همین ترتیب فرهنگ گذشتگان خود فرد برایش ملموس تر می گردد. ادبیات دریچه ایست برای ارتباط زمان ها و افکار و فرهنگ ها. همانطور که پیش از این هم گفتیم، یک فایده ی دیگر مطالعه و خلق آثار ادبی، همان حظیست که با مطالعه ی ادبیات ظریف و نغز و رندانه می بریم. "به گفتة اِمِرسون (1882-1803)، «زيبايي» خودش را توجيه مي كند."(4) در کل ادبیات برای هرکس چه در زندگی فردی و چه در زندگی اجتماعی اش، می تواند فواید بسیار زیادی داشته باشد. در ادامه کمی به ادبیات در عصر حاضر می پردازیم.

 

        ما در عصری زندگی می کنیم که رسانه های تصویری و اینترنت سبب می شوند که حتی مردمی که در دورترین فاصله ها نسبت به هم زندگی می کنند، بتوانند در کسر از ثانیه تصویر هم را ببینند و از حال هم باخبر شوند. پرسشی که در اینجا مطرح می شود این است که در عصر تکنولوژی و ارتباطات آیا هنوز هم نیاز به وجود ادبیات حس می شود؟ به عقیده ی من پاسخ سوال بسیار ساده است. کافیست به دلایلی که ادبیات را ارزشمند می ساخت مجددا نگاهی بیاندازیم. در جوامع مدرن سرد و خالی از احساس، نیاز به ادبیات بیش از گذشته حس می شود. مردم به همان اندازه و بلکه بیشتر احتیاج دارند در قالب لغات مملو از احساسات، آنچه در درونشان می گذرد، افکار، عقاید و احساساتشان  را بیان کنند. ما هنوز هم  به همان اندازه مشتاقیم با احساس نویسنده ها هم نوا شویم. جامعه ی ما بیش از پیش به هنرهای تاثیرگذاری مثل ادبیات نیازمند است تا بتوانند اندکی از ارزش های از دست رفته مان را به ما یادآوری کنند. هنوز هم نیاز داریم از گذشتگانمان عبرت بگیریم و با فرهنگ آن ها و دیگر گروه ها آشنا شویم و مسلما احتیاج داریم آنچه از فرهنگ بشر را که اکنون در اختیار داریم به نسل های بعد منتقل کنیم. ادبیات هنوز هم کابردهای خودش را دارد. البته علاوه بر این ها تمام فیلمنامه ها، متون، ترانه های به کار رفته در موسیقی ها و ... هم برای ادامه ی حیاتشان به آثار ادبی وابسته اند. البته ادبیات هموز هم جایگاه مهمی در جوامعه دارد، اما این جایگاه مهم تا چه حد بر ضرورت ادبیات در زندگی افراد دلالت دارد؟

 

        آیا ادبیات یک ضرورت است؟ نکته ای که در این جا باید به آن توجه کنیم این است که قرار نگرفتن در معرض ادبیات ممکن نیست. هر زمان که موسیقی گوش میدهیم، زمانی که در اینترنت به متنی برخورد میکنیم، وقتی داستانی می خوانیم و یا حتی تعریف می کنیم، وقتی برخی وبلاگ ها را می خوانیم که در ادبیات مدرن برای خود جا باز کرده اند، وقتی فیلم یا نمایشی را میبینیم و ... به نوعی در معرض شکلی از ادبیات قرار میگیریم. علاوه بر این ارتباطی که میان ادبیات و اخلاق هست سبب می شود وجود آن و برخورد با آن زندگی اجتماع ها را پربارتر نماید. پس در پاسخ به سوال بالا باید گفت بله یک ضرورت و بخش جدایی ناپذیری از زندگی انسان هاست.

 

       در مقام جمع بندی شیخ قیس رازی شاید به درستی فواید شعر را چنین بیان می کند: " شعر در اصل لغت دانش است و ادراك معاني به حدس صاحب انديشه و استدلال راست و از روي اصطلاح سخني است انديشيده، مرتب، معنوي، موزون، متكّرر و متساوي، حرف آخرين آن به يكديگر مانند."(7) این فواید عمدتا به کل ادبیات تعمیم می یابد. در مقاله ی بالا دیدیم که ادبیات چه از لحاظ اجتماعی و چه از لحاظ فردی چه فواید و مزیت هایی دارد و نیز دریافتیم که ادبیات جز لاینفک حیات بشری را از گذشته تا کنون تشکیل می دهد.

       

-         منابع:

 

1)                زرين كوب، عبدالحسين. (1361). فن شعر (بوطيقا). تهران: انتشارات امير كبير.

2)                ژان پل سارتر (1363). ادبيات چيست؟ چاپ سوم. ترجمه ابوالحسن نجفي و مصطفي رحيمي. تهران : انتشارات زمان.

3)                خواجه نصير طوسي. (1326ش). اساس الاقتباس، به تصحيح مدرس رضوي. انتشارات دانشگاه تهران.

4)                رنه ولك و آستن وارن. (1377). نظريه ي ادبيات چاپ دوم. ترجمه ضياء موحد و پرويز مهاجر. تهران: انتشارات انديشه هاي عصر نو.

5)                تهانوي، فاضل. (1346). كشاف اصطلاحات فنون. تهران: چاپ افست.

6)                http://forum.iranproud.com/showthread.php?296362-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%D9%8A%D8%A7%D8%AA-%DA%86%D9%8A%D8%B3%D8%AA%D8%9F-%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%8A%D8%AA-%DA%86%D9%8A%D8%B3%D8%AA%D8%9F

7)                شمس قيس رازي. (1360). المعجم في معايير اشعار العجم، به تصحيح محمد قزويني. به كوشش مدرس رضوي. تهران: انتشارات زوار.

 

نوشته شده در سه شنبه 11 مرداد1390ساعت توسط منا| |

رمی

 

تا مي‌آمد خودش را از فشار تنه و شانه نجات دهد، يا ميانآن جمعيت چفت‌شده خود را به چپ بكشاند، در انبوه آن خيل عظيم رفته بود درمنتهي‌اليه سمت راست كه خلاف ميلش بود. هيچ اختياري نداشت، مي‌بردندش. و اگرنمي‌رفت حتما" زير پاي ميليون‌ها آدم سپيدپوش خشمگين كه نگاه‌شان به ستون‌هايسيماني جَمَره بود، له مي‌شد. سعي كرد متناسب با فشار ديگران محتاط پا بردارد وبگذارد عرق از صورتش سر بخورد و گرماي تند آفتاب بر مغزش بتابد، چون نيروي ديگري اورا بي‌اراده مي‌كشاند؛ بازوي زني سياه‌پوست كه از زير حوله‌ي سفيد بيرون مانده بود،درست شبيه مجسمه‌ي سنگي سياه‌رنگي كه صيقل خورده باشد، كشيده و صاف، با طراوتي كهفقط در بعضي از گلبرگ‌ها ديده بود، آن‌هايي كه انگار مخملي‌اند و پرزندارند.

چقدر دلش مي‌خواست خود را به آن سو بكشاند، در كنار زن قرار بگيرد وبا شوهرش قرينه بسازد، مثل دو بال كبوتر كه هر دو پرپر بزنند تا آن زني كه چهره‌اشديده نمي‌شد در گرماي ويرانگر نمانَد. اما جمعيت چنان در هم فشرده بود كه امكاننداشت.

صبح زود از بيابان‌هاي اطراف بيست و يك سنگ كوچك پيدا كرده بود، درهميان سفيد چرمي‌اش ريخته بود و حالا مي‌رفت كه از بيرون محوطه‌ي جمرات به هر ستونهفت بار سنگ بكوبد. خوانده بود و با دقت به ذهن سپرده بود كه: «شيطان را علاوه بردرون، در نماد هم بايد سنگباران كرد و راند

نه، اگر اين بازوي كشيده وقشنگ را، كه به طور ناگهاني از زير حوله بيرون افتاده بود، نمي‌ديد – او خودش رابهتر از همه مي‌شناخت، جوان سربراهي كه افتخار حج ، يك ماه پيش به طور ناگهاني نصيبششده بود – نمي‌توانست در برابر ستون جمره از خشم خود چشم بپوشد، محكم مي‌كوبيد، باجان و دل. همه‌ي دردهاش را در سنگ تمركز مي‌داد و پرتاب مي‌كرد. و اگر مي‌توانستصورت زن را آن هم فقط يك بار ببيند آرام مي‌شد، حال خوشي مي‌يافت و خود را مي‌سپردبه جمعيت كه او را برانند. اما حالا دچار حالتي شده بود كه خوابيدن در سايه‌يبرگ‌هاي خيس را هوس مي‌كرد.

بار اول كه اين چنين دچار خلسه‌ي ابدي شده بود،ده سال بيش‌تر نداشت. آن روزها خواهرش او را با خود به خانه‌ي همسايه مي‌برد كهوقتي با دختر همسايه گل‌هاي پارچه‌اي مي‌سازند، او گوشه‌اي بنشيند و نگاه‌شان كند. هميشه هشت اتوي گل‌سازي روي اجاقي سه فتيله‌اي بود كه با شعله‌ي آبي و زرد مي‌سوخت. ساچمه‌ي سر اتو را كه سرخ مي‌شد در گلبرگ‌هاي بريده‌شده مي‌گذاشتند تا قالب بيفتد وپيچ بخورد. حالا نيز به ياد مي‌آورد كه هميشه آن اتاق كوچك كنار آشپزخانه گرم بود،به خصوص در آخرين روزي كه او به آن خانه پا گذاشته بود، گرما آدم را كلافه مي‌كرد واو چنان دلش سر آمده بود كه بعدها هر وقت انتظار كسي را مي‌كشيد ياد آن روز وبيش‌تر ياد حادثه‌ي آن روز مي‌افتاد. اين كلافگي زماني به اوج رسيد كه كار ساختنگل‌ها يكنواخت به نظر مي‌آمد، و حتا گفتگوي دخترها ديگر تازگي روزهاي قبل را نداشت. گربه‌اي هم بر درگاه اتاق نشسته بود و چنان آرام پلك مي‌زد كه آدم خوابشمي‌گرفت.

همان وقت دختر همسايه از خواهرش پرسيد: «چرا لب‌هاي داداشتاين‌جوريه؟»

«
براي اين‌كه تا چهارسالگي پستونك ميكيده

و حالا هنوزهم هركس او را مي‌ديد مي‌توانست اين‌جور تصور كند كه او تا چند روز پيش پستانكمي‌مكيده. به خصوص وقتي مي‌خواست دود سيگارش را بيرون بدهد بيش‌تر توي ذوق مي‌زد،دندان‌هاش هم پيدا مي‌شد.

خواهرش گفت: «آدم خودخوريه، اما من خيلي دوستشدارم

دختر همسايه گفت: «پسر ماهيه، كله كوچولو!» و بهش لبخند زد و دسته‌يموي بورش را با يك حركت داد پشت سر. همان وقت او چشمش به بازوي سفيد و نرم دخترافتاد، ناگاه لذت عجيبي در خود حس كرد كه تا آن وقت به وجود آن پي نبرده بود، رخوتيشيرين روي پوست و پرشي در پلك‌ها. حس كرد لاله‌ي گوشش به حركت درآمده و پوست سرش بهعقب كشيده مي‌شود. آن وقت پنجه‌اش - يادش نمي‌آمد كدام دست – از هم باز شد، يكي ازاتوها را برداشت و روي بازوي آن دختر گذاشت و بعد همه چيز تمام شد. بوي گوشت سوختهآمد، دختر جيغ كشيد و گريه كرد و همه چيز واقعا" تمام شد، چون ديگر هيچ‌گاه نتوانستبه آن لذت دست پيدا كند.

خواهرش گفت: «چرا اين كارو كردي، جونور؟» و يككشيده خواباند بيخ گوشش و به چشم‌هاش زل زد: «چرا اين كارو كردي؟»

«
جايآبله‌ش ناصاف بود

در همان لحظه ياد داستان بلدرچين و برزگر افتاد و به اينفكر كرد كه چرا برزگر به زندگي بلدرچين توجهي ندارد، و نمي‌دانست چرا ياد اينداستان افتاده است، بعدها هم نفهميد.

حالا با گذشت آن همه سال، باز آن حالترا يافته بود، رخوت تمامي بدنش را گرفته بود. علاوه بر آن حالتي ديگر در وجودش تابمي‌خورد كه مي‌دانست از هوش و دانايي بالاتر است. به يك جذبه‌ي عميق روحاني رسيدهبود كه به خاطر آن محيط دلش مي‌خواست فرياد بزند، مثل بخار در تن خيس از عرق خودمي‌رقصيد و باز منجمد مي‌شد، و همه‌ي اين كيف به شكل بازوي زني عريان در مي‌آمد كهحالا دو سه قدم جلوتر از او، با فاصله‌ي پيرمردي سياه و چاق در سمت چپ، دوش به دوششوهرش اريب مي‌گذشت. اما با هر قدم انگار شاخه‌ي درختي را مي‌تكاند.

كاشلحظه‌اي سر برمي‌گرداند يا لمحه‌اي صورتش را به طرف راست مي‌گرفت، و يا دست‌كممتوجه بازوي خود مي‌شد كه ببيند چه كرده است، اما او هم مانند ديگران چنان خيره‌يآن ستون‌ها بود كه انگار اگر سر برمي‌گرداند زندگي‌اش را مي‌باخت.

خواست بهستون‌ها نگاه كند و آن پوست قهوه‌اي براق را از ياد ببرد، اما مگر مي‌شد؟ اختيار ازكف‌اش درآمده بود. يكي غريو مي‌كشيد، يكي مي‌گريست، يكي ناله مي‌كرد و يكيمي‌خواند: «ما را به غمزه كشت و قضا را بهانه ساخت.» تكرار هم مي‌كرد. و اومي‌دانست و حتم داشت كه امروز كشته خواهد شد، و از او خواهند پرسيد كجا كشته شدي؟او جواب خواهد داد زير دست و پا. نه، زير دست و پا هم اگر مي‌مرد دلش مي‌خواستلااقل يك نظر صورت زن را ببيند.

با حركتي تند شانه كشيد و به سوي زن خيزبرداشت، سعي كرد خود را به او برساند و هرچه تقلا كرد، دانست كه باز – همان‌طور كهبوده – عقب مي‌ماند. عرق از سر و صورتش مي‌ريخت و آفتاب مستقيم مي‌تابيد. صداها بهصورت يك كُر عظيم غيرقابل فهم درآمده بود كه فقط ممكن است جمعيتي در راه پايانگرفتن عمر دنيا، از خود به جا گذارد، يا نه، همه‌ي آدم‌هاي صحراي محشر بودند، بيآن‌كه كسي كسي را بشناسد، هر كه براي دل خودش مي‌خواند و همه به سوي يك ستون برنزهپيش مي‌رفتند.

تا آن وقت راهي به اين دوري نرفته بود و آن همه آدم كه همهحالي غريب داشته باشند نديده بود. جمعيت دور خودش مي‌چرخيد، در جا مي‌زد و مثل موجكش و قوس مي‌آمد، بي‌آن‌كه از هم جدا شود. شنيده بود كه بايد ششدانگ حواسش را جمعكند كه همان‌طور سرپا بماند. شنيده بود روز قبل مردي كه مي‌خواسته نعلينش را بردارديا خواسته كه مسيرش را عوض كند و يا شايد حواسش پرت بوده، زير دست و پا ماندهاست.

ناگاه ياد دختر همسايه افتاد كه گفته بود: «الهي با خاك‌انداز جمعتكنن.» و حالا اگر بود، با همان بازوي سفيد و همان اتو، او قبول مي‌كرد كه اول بهآرامش دلخواهش دست يابد بعد با خاك‌انداز جمعش كنند. به خود نهيب زد و احساس شرمكرد، دست به هميان برد و سنگ‌ها را لمس كرد و سر برگرداند كه نگاهش به ستون‌هاباشد، اما فقط آن ستون گل‌بهي‌رنگ را مي‌ديد كه مدام از او دور مي‌شد. بي‌اختيارتقلا كرد كه يك قدم جلوتر برود. اگر مي‌توانست خود را به زن برساند، سنگ‌ها را دورمي‌ريخت، بازوي زن را مي‌گرفت و اتوي داغ را چنان به آن مي‌چسباند كه زن جيغ بكشد وسر برگرداند، آن‌وقت حتما" گريه هم مي‌كرد. بعد همه‌چيز تمام مي‌شد.

يادميوه‌ي ممنوع و آدم ازلي او را به خود آورد، سر برگرداند؛ غريو شادي، نهر آفتاب،سيل به هم آميخته‌ي انسان و همه سرازير به تنگه‌ي منا. ناليد: «مِن شَر الوسواسِالخناس.» و فكر كرد: «آنچه مي‌زني حساب نيست، آنچه مي‌خورد حساب است. هفت سنگ بهاندازه، هر شيطان هفت سنگ كه هفت، عدد كثرت است. يعني بي‌شمار. نشان كن و بزن. آن‌گاه سه بت، سه مظهر شيطاني در زير پاي تو به زانو درمي‌آيند، فاتح تويي.» اين‌هارا جايي خوانده بود، فرياد زد: «لبيك، لبيك

يك لحظه براي آخرين نگاه به چپبرگشت؛ و حالا ديگر خيلي دير شده بود، چون هر چه نگاه كرد آن زن را نديد. انگار آبشده و به زمين فرو رفته بود. كدام طرف؟ و مگر مي‌شد؟ نه طرف چپ، نه جلو، نه زير دستو پا، اصلا" نبود. درست همان‌طور كه او تصور مي‌كرد بازي را باخته بود. مي‌خواست ازآدم‌هاي دور و بر بپرسد: «شما او را نديديد؟ نفهميديد از كدام طرف رفت؟» با هجومياعتراض برانگيز خود را از وسط جمعيت بالا كشيد و قيقاج رفت، با فشار، با زور و بادست‌هايي كه دو نفر را به دو سو پرت مي‌كردند، اما هر چه رفت بيهوده. لحظه‌اي را درنظر آورد كه پديده ناپديد مي‌شود و آدم درمانده و عاصي تا آخر عمر به اين فكرمي‌كند كه يك خلأ بزرگ در زندگي‌اش هست. اين لحظه را شايد پيش از اين هم ديده بود،پيش از آن‌كه دخترها بساط گل‌سازي را جمع كنند و پيش از سرد شدن اتوها مي‌بايستكاري مي‌كرد. يكي را برمي‌داشت و درست مي‌گذاشت به صاف‌ترين نقطه‌ي آن بازوي سفيد،و گذاشته بود.

اما حالا ديگر چطور مي‌توانست با آن خستگي پاها، درد ستونفقرات و ناتواني تن، حتا يك قدم بردارد. و به كجا مي‌رفت؟ گفت: «لبيك.» نمي‌خواستمديون خود باشد، و شده بود. كاش همان‌وقت با يك جهش به او مي‌رسيد و ستونگل‌بهي‌رنگ را چنان مي‌فشرد كه از زير انگشت‌هاش خون بزند بيرون. آن‌قدر خشمگين بودكه كسي نمي‌توانست او را با ديگران همآواز نداند. از دور به نظر مي‌رسيد كه با آنلب‌هاش انگار غريو مي‌كشد. و جمعيت او را به پيش مي‌برد.

گرما و نگاهديگران، هميشه بي‌دليل او را ياد بچگي‌هاش مي‌انداخت، آن‌وقت‌هايي كه هنوز اجازهداشت با دخترها و پسرهاي كوچه، در حياط خانه‌شان « مجسمانه » بازي كند.

يك نفرمي‌گفت: «ماماما ، چه چه چه ، مجسمانه !» و بين بچه‌ها قدم مي‌زد، نگاهشان مي‌كرد وبعد مي‌گفت: « درحالت ميوه چيدن

همه‌ي بچه‌ها مجسمه مي‌شدند در حالت ميوهچيدن، و بعد بهترين مجسمه فرمانروا مي‌شد.

«
ماماما، چه چه چه ، مجسمانه » ودختر سيزده چهارده ساله‌اي را زير نظر داشت كه بر اثر دويدن صورتش گل انداخته بود،گفت: « درحالت نگاه كردن به خورشيد

كوچك‌ترها سر بلند كرده بودند و واقعاً خورشيد را نگاه مي‌كردند و نور تند آفتاب چشمشان را حتّی اگر بسته بود، مي‌زد. اماتنها آن دختر بي‌آن‌كه به خورشيد نگاه كند، جايي بين شاخه‌ها را نگاه مي‌كرد، وحالت آدمي را گرفته بود كه محو تماشاي ماه باشد؛ يك دست به كمر، دست ديگر به موازاتگوش چپ، شكل يك گل بازشده، با چشماني بسته، و چند تار موي سياه كه بر پيشاني‌اش باباد مي‌رقصيد.

او وقت گذراند و بيش از همه‌ي دورها، بچه‌ها را به همان شكلنگه داشت. بعد با دقت به آن دختر نگاه كرد كه پلك‌هاش مي‌لرزيد و دندان‌هاي سفيدشبين لبخند برق مي‌زد.

وقت زيادي گذشته بود. مي‌بايست يك نفر را انتخابمي‌كرد و نمي‌توانست دل بكند. بعد بي‌اختيار، بي‌آن‌كه دليلش را بداند، جلو رفت، بااحترام و تقدس و نه از روي غريزه، جلو دختر ايستاد كه درست سرخي صورتش را ببوسد وبگويد: «تو.» اما دختر در همان لحظه از حالت مجسمه درآمد و به او خنديد. خنده‌يزنانه‌اي كه او را خجالت‌زده كرد.

ديگر چطور مي‌توانست خود را ببخشد؟ كوتاهياز خودش بود. مثل هميشه پيش از آن‌كه فكر كند، در حالت بهت و ترديد، چيزي را كهمي‌خواست از كف داده بود. با گريه خواند: «سرانگشت‌هاي دستم پينه بسته ...»

ناگهان مثل آدمي كه از لاي خزه‌های ته دريا نجات پيدا كرده باشد، خودرا رها يافت. زمين زير پاهاش ناهموار مي‌آمد، و ديگر از همه طرف لای آدم‌ها نبود،نسيم را روي گردنش احساس كرد. موج سيل‌آسا مي‌رفت و او تنها مانده بود، بر تلي ازسنگريزه. آن‌وقت در ميان ناباوری زن را ديد كه اريب مي‌رفت و هنوز فكری به حال آنحوله‌اش نكرده بود. و بازوي طلايي‌اش امتداد مي‌يافت، در آرنج شكن برمي‌داشت و درحوله‌ی حريرمانند سفيدي پنهان مي‌شد. در كنار عضله‌ي بازو، جاي آبله هم بود، ولي ازدور به چشم نمي‌آمد.

براي كشف آن لذت ابدي چشم به زن دوخت، قلبش تندتر زد،رخوتي شيرين روي گونه‌هاش دويد، پلك چشم‌هاش پريد و حس كرد لاله‌ي گوشش به حركتدرآمده و پوست سرش به عقب كشيده مي‌شود. آن‌وقت بي‌آن‌كه بداند كجاست به يك ستونسخت تكيه داد و بر توده‌اي از سنگريزه نشست، از خستگي نشست، و منتظر ماند تا زنسربرگرداند. مي‌دانست كه برمي‌گردد. دست‌هاش را جلو برد و گفت: « خواهر جان، منجانور نيستم، من گرمم شده، من تشنه‌ام، من مي‌خواهم زير برگ‌های خيسبخوابم

زن اخم‌هاش را توي هم كرد و مقابلش ايستاد، مي‌خواست سنگ‌ها رابزند، اما مردد بود. نمي‌خواست يا نمي‌توانست بزند. با جمعيت رفت، نيم‌دور چرخيد وعاقبت درست روبروی او ايستاد، مثل ديگران هفت سنگ را هفت بار به او كوبيد ورفت.

ارديبهشت 1364

 

نیم نگاهی به رمیِ عباس معروفی

         

        عباس معروفی از نویسندگان برجسته ی معاصر و خالق آثاری چون "سمفونی مردگان"، "سال بلوا"، "پیکر فرهاد"، "فریدون سه پسر داشت"، "پیش روی آفتاب"، "آخرین نسل برتر"، "عطر یاس"، "دریا روندگان جزیره آبی تر"، "آن شصت هزار"، "آن شصت نفر"، "تا کجا با منی"، "ورگ"، "دلی بای و آهو" و "آونگ خاطره های ما" می باشد.(1) در مقاله ی پیش رو نگاهی داریم به داستانک "رمی" که شاید مقدمه ای بود برای تعطیلی مجله ی وی، "گردون"، که باعث شد معروفی از ایران خارج شود.

 

       داستان، داستانِ "جوان سر به راهی" است که به سفر حج رفته. وی درحالی که با وجود گرمای هوا و خیل عظیم جمعیت دست و پنجه نرم می کند، بازوی زنی را که از حوله اش بیرون افتاده می بیند و با وضعی که کاملا در تضاد با موقعیت و فضای معنوی اطرافش است، کشش شدیدی در خود حس میکند. در ادامه ی داستان، جوان خاطرات دوران کودکی اش را به خاطر می آورد، زمان هایی را که حس هایی این چنینی را تجربه کرده. تم و موضوع اصلی داستان را شاید بتوان یک نوع درگیری و تضاد درونی همراه با تنش بیرونی دانست. البته نکته ی دیگری که در ساختار داستان نقش کلیدی دارد، به وجود آمدن این کشش و علاقه، آن هم نسبت به بازوی زنی شوهر دار، که در مذهب گناه محسوب است، در مکانی بسیار مذهبی و معنویست که پر است از زائرهایی که آن را مقدس ترین جای زمین می دانند. این تضاد را شاید بتوان از عوامل مهم جذابیت و کشش داستان هم دانست. این تضاد و قرار دادن جوان در دو موقعیت کاملا متفاوت از نظر مکانی و از نظر روحی، خواننده را شگفت زده و در نتیجه مجذوب داستان می کند.

 

       شخصیت اصلی داستان، جوان زائر است. البته شخصیت های این داستانک نسبتا زیاد هستند. خواهر پسر، دختر همسایه شان وقتی پسر 10 ساله بوده، دختر همسایه ای که با او در کودکی مجسمانه بازی کرده، زن زائر سیاه پوست و شوهرش همه در داستان خضور دارند و قسمتی از داستان یا پیام آن را برملا می سازند. دیالوگ های زیادی بین شخصیت های داستان رد و بدل نمی شود. اما آن دیالوگ های انگشت شماری که هستند به درستی و زیرکانه جاسازی شده اند و در پیشبرد جریان داستان نقش به سزایی دارند. ریزه کاری های جالب و بعضا طنز آمیز هم این جا و آن جا در داستان، به آن آب و رنگ دیگری می دهند. برای مثال وقتی پسربچه ای 10 ساله یا دیدن جای آبله روی بازوی زیبای دختر همسایه، حیفش می آید و تصمیم میگیرد جای آبله را با اتو صاف کند. در کنار این لحظات سرگرم کننده، آنچه هنر معروفی را بیشتر عیان می کند، توانایی وی برای در کنار هم قرار دادن خنده و رنج ، وسوسه و معنویت، گذشته و حال است.

 

       "رمی" را می توان از جمله آثار خوش ساخت معروفی دانست. داستان از یک جایی به بعد، روایتیست موازی از تفکرات جوان و رویدادهای اطرافش در زمان حال و خاطرات مشابه گذشته که برایش تداعی می شوند. نقطه ی اوج داستان را شاید بتوان زمانی دانست که زائر تصمیم میگیرد برای آخرین بار برگردد و به زن نگاه کند، اما زن دیگر در دیدرسش نیست و بنابراین یک کشمکش روحی و تقلای قیزیکی برای یافتن مجدد زن در زائر ایجاد می شود. این جاست که خواننده هم به اندازه ی زائر نگران و مشتاق می شود برای یافتن مجدد زن میان خیل عظیم جمعیت! او هم به لطف تصویرپردازی های استادانه ی معروفی، به اندازه ی مرد دلش می خواهد زن حتی برای یک بار هم که شده رویش را برگرداند و چهره اش معلوم شود. در حقیقت عنصر دیگری که خواننده را جذب داستان می کند، هاله ای از ابهام است که حول زن قرار دارد. کنجکاوی و عطش به شناختن زن و دانستن پایان ماجرا، از عواملیست که باعث می شود خواننده تا آخر داستان همچنان به خواندن ادامه دهد.

 

       پایان داستان می تواند یک اثر خوب را به کلی نابود کند و یا از یک اثر معمولی، داستانی قابل تحسین و مطرح بسازد. پایان "رمی"، پایانیست غیر منتظره و در عین حال هنرمندانه! به عقیده ی من پایان داستان خود نقطه ی اوجی محسوب است که ضربه ای کاری به خیالات خواننده که تا این لحظه در عوالم دیگری سیر می کرده وارد می کند، مثل یک چرخش ناگهانی خیال! پایان داستان البته عقاید نویسنده و یا لااقل عقاید بخشی از جامعه ای که او برایشان می نویسد را بیان می کند. آنچه از دید او نتیجه ی خواستن چیزیست که نباید خواسته می شد، نتیجه ی خطایی که نباید به ذهنش خطور می کرد.

 

        در مقام جمع بندی "رمی" را می توان داستانی با موضوعی نو، فضاپردازی قوی و ساختاری استادانه توصیف نمود. شخصیت های داستان همگی به حد لزوم، نه بیشتر و نه کمتر، پرورانده شده اند. داستان روایتسیت جذاب و خواندنی از درونیات و کشمکش های انسانی که در موقعیتی عجیب و تا حدی تکراری قرار گرفته است، با این تفاوت که این بار موقعیتش از لحاظ مذهبی مساله دارد و خطا و گناه محسوب است. البته نهایتا با نتیجه ی سنگین این خطا روبرو می شودو داستان با شکلی از نتیجه گیری اخلاقی به پایان می رسد.

 

 

نوشته شده در یکشنبه 9 مرداد1390ساعت توسط منا| |

آري بهار همين است

گاهي باران

كمانچه‌ي رنگين‌اش را بر‌مي‌دارد

براي آفتاب مي‌زند

و آفتاب

دامن‌اش را جمع مي‌كند

با زانوان لخت‌اش

به رقص مي‌آيد

 

گاهي درخت چنان سبز مي‌شود

كه تو بي‌خود از خود پرواز مي‌كني

گاهي اما

            چنان آشفته

كه تو چون برگي مي‌چرخي و

فرومي‌افتي

  

گاهي فاخته سراغ از چيزي مي‌گيرد

كه هرگز نبوده

                   هرگز نخواهد بود

گاهي اما

زير تاقيِ ايمن ايواني

با سكوت‌اش چنان از چيزي نگهباني مي‌كند

كه انگار

همه

همان بوده‌است

 

گاهي ستاره‌اي

                  از دور

به چشمكي

              برايت

شادي كوچكي مي‌فرستد و

                               گاه

ماه

مي‌گيرد

  

گاهي انگار در نسيمي

هرچه از دست مي‌رود

گاهي انگار در سايه‌اي

هرچه‌اي مي‌ماند

بر تكه‌ي خرد زميني

 

گاهي ...

            آري  بهار همين است

كه مي‌بيني

 

 

        "شهاب مقربین" استاد تصویرپردازی های لطیف و شاعرانه است. اشعارش عمدتا حاوی پیام هایی هستند که وی در قالب صحنه های خیال انگیز به خوبی بیان می کندشان. شعر "آری بهار همین است." نیز از این قاعدا مستثنی نیست. مقربین بهار، که در اکثر متون و فرهنگ ها نماد سرزندگی و جوانیست، را در این شعر به مفهومی از زندگی به کار برده است و می کوشد تمام تضاد ها و بالا و پایین هایی که در طبیعت بهاری به چشم می خورند را به نمایندگی از پستی و بلندی های روزگار توصیف کند. شعر در قالب نیمایی سروده شده است و بیش تر حالت توصیفی و نمادین دارد.

      

       در این شعر تمامی توصیفاتی که میبینیم به منظور بیان تعادل در طبیعت و در جهان هستی است. بارانی که کمانچه ی رنگینش را برمیدارد و آن را می نوازد و آفتابی که با دامنش را کنار می زند و به آهنگ باران می رقصد، درواقع هماهنگی و همگنی این دو را نشان میدهد. باران و آفتابی که تنها وقتی در کنار یکدیگر قرار میگیرند یک هارمونی کامل از رقص و آواز ایجاد می شود. درخت سبز و فروافتادن برگ از درخت آشفته نیز زیبایی تضادها در طبیعت را به رخ می کشد. حرکت نسیم و سکون در سایه و نیز چشمک ستاره از دور و گرفتن ماه، درست مثل شادی و اندوه زندگی در مقابل هم قرار میگیرند و در عین حال گویی مکمل یکدیگرند. البته اگر بخواهیم ریزتر شویم باز هم به چنین تقابل های هوشمندانه ای در شعر بر خواهیم خورد، اما مقصود تا همین جا هم حاصل می شود. تمامی این پدیده ها در کنار همند که بهار را می سازند و آن را زیبا و با معنی می سازند.

      

       زیبایی های هنری شعر نیز کم نیستند. بارانی که کمانچه ی رنگینی دارد و آن را می نوازد، آفتابی که با نواختن آهنگ باران، دامنش را کنار می زند و به رقص در می آید، درختان سبزی که تو را بی خود از خود به پرواز در می آورند و یا درختان افسرده و آشفته ای که تو را آنقدر پژمرده می کنند که گویی برگی هستی و از درختی فرو میریزی. فاخته ای که گاهی بی قرار چیزی ناشناخته است و گاهی هم چنان گرم حفاظت از لانه و جوجه هایش می شود که چیزی به جز آن ها برایش مفهومی ندارد. ستاره ای که چشمک می زند و از راه دور شادی به تو هدیه می دهد. تمام این ابیات مملوند از تشبیهات و استعاره های تو در تو و صنایع ادبی که کمک می کنند به زیبا تر شدن اثر و درک بهتر خواننده از آن و نیز حکایت دارند از خلاقیت و ذهن مبتکر شاعر.

 

 

       بهار در میان تمام فصول به اعتدال معروف است. با این مقایسه ی غیر مستقیم میان بهار و زندگی شاید بشود به این نتیجه ی نهایی رسید که تمامی بالا و پایین ها و خوشی ها و سختی هایی که در این زندگی وجود دارند سبب اعتدال و زیبایی آن می شوند و بدون آن ها زندگی بی نظم و بی معنی خواهد بود. به راستی بهار و زندگی هردو همینند که میبینیم. نمی توان هیچ یک را طبق انتظار خودمان تغییر دهیم. نمی توانیم این تنوع را از آن ها بگیریم. باید آن ها را طرحی ببینیم از سایه روشن و رنگ های متنوع. بی این تنوع و تقابل همه چیز بی معنیست!

نوشته شده در چهارشنبه 29 تیر1390ساعت توسط منا| |

چگونه ادبیات را بشناسیم؟!

       به راستی چرا ادبیات می خوانیم؟ هدف از بازخوانی این متونی که شاید قرن ها پیش نوشته شده اند چیست؟ یکی از عمده دلایلی که انسان ها را به مطالعه ی آثار ادبی ترغیب می نماید، شاید همان جنبه ی سرگرم کننده بودن آن ها است! در آثار ادبی کوشش شده است کلمات و عبارات به گونه ای جذاب و سرگرم کننده در کنار هم آورده شوند و مضمون خاصی را به مخاطب منتقل کنند. این جنبه به خصوص در ادبیات داستانی و اشعار به چشم می خورد. ما حقیقتا با خواندن یک داستان خوب و یا یک غزل حافظ در درجه ی اول سرگرم می شویم و لذت می بریم. البته مطالعه ی ادبیات ما را با آنچه در افکار و زندگی گذشتگان وجود داشته آشنا می کند. می توانیم با روش زندگی و عقایدشان آشنا شویم و از اشتباهاتشان درس بگیریم. ادبیات می تواند وسیله ای نیز قرار گیرد برای انتقال مفاهیم و پیام های مختلف به طرقی ماندگارتر و موثرتر. می توان با ادبیات ملتی را به خروش در آورد، آن ها را آگاه کرد و یا نصیحت نمود. گاهی هم خواننده زیبایی ادبیات را به عنوان یک اثر هنری مورد تحسین قرار می دهد. در این مقاله می کوشیم بفهمیم از چه روشی می توان ادبیات را شناخت، اما نخست بهتر است ببینیم چگونه بایستی به مطالعه ی آن پرداخت.

      روش های مطالعه ی ادبیات طیف بسیار گسترده ای را در بر می گیرند. ادبیات را شاید بتوان هم علم و هم هنر دانست.  از آن جایی که انواع ادبی گوناگون هستند، روش های مطالعه ی آن ها را هم بالطبع باید بسته به شرایط و ویژگی های اثر تغییر داد. متون ادبی را می توان به یکی از طرقِ دقیق خوانی، خواندن تجسمی، خواندن انتقادی و یا خواندن التذاذی مورد مطالعه قرار داد. دقیق خوانی در حقیقت به نگه داری متن مورد مطالعه در حافظه و درک کامل آن اطلاق می شود. در این روش خواننده افکار اصلی نویسنده را در می یابد و ارتباط مطالب را درک کرده، به نتیجه ی مورد نظر نویسنده دست می یابد. شاید این روش بهترین روش برای مطالعه ی آثار تعلیمی باشد. چرا که در این آثار آن چه نهایتا اهمیت دارد، درک دقق مخاطب از مقصود نویسنده و نتیجه گیری مطلوب می باشد. در خواندن تجسمی، هدف اصلی تحریک حس کنجکاوی خواننده است. در این روش مخاطب باید بکوشد در هنگام مطالعه، به دنبال پاسخ سوالهایی باشد که از قبل از متن طراحی شده اند. به این ترتیب ذهن وی جهت گرفته و در جهت یافتن پاسخ ها هدایت می شود. هنگام خواندن انتقادی، مخاطب به بررسی ویژگی های متن و نوع و سبک نوشته و یا قالب آن می پردازد و به طور کلی راجع به آن اظهار نظر می کند. این روش در اکثر گونه های ادبی کاربرد دارد و باعث درک بهتر فرد نسبت به اثر می شود. عده ی زیادی داستان ها و ادبیات نمایشی را به این سبک مطالعه و بررسی می کنند. البته مطالعه ی التذاذی هم یکی از روش های بسیار پرکاربرد در مطالعه ی ادبیات است. این نوع خواندن بیشتر به جنبه ی زیبایی شناسی و هنری اثر می پردازد. این روش سبب تلطیف عواطف و التذاذ ادبی می شود. به عقیده ی شخصی بنده تاثیرگذارترین روش هم همین روش است. تقریبا همه ی آثار ادبی را می توان با این روش خواند و از آن ها لذت برد. البته آثار ادبیات عرفانی و غنایی  بسیار به این روش مورد مطالعه قرار می گیرند.(1)

       علم، عرفان و فلسفه  همگی شاخه های اصلی تمدن بشری را تشکیل می دهند. "هر رشته علمى و فلسفى، در راه رسيدن به اهداف خويش به تناسب موضوع خود، روش مخصوص به خود را دارد."(2) در علم به منظور شناخت از روش های منطقی و تجربی استفاده می شود. "استدلال های منطقی به طور کلی به دو نوع تقسیم میشود. استدلال استنتاجی , که با نام های استدلال قیاسی یا Deductive reasoning  نیز شناخته میشود, نوعی از استدلال است که با مقدماتی آغاز میشود و سپس منطقاً به نتیجه ای می انجامد که از آن مقدمات لازم می آید."(3) "در مقابل, استدلال استقرایی یا Inductive reasoning نوع دیگری از استدلال است که نتایج آن از راه تعمیم احکام امور جزئی به دست می آید."(3) روش تجربی هم که نامش آن را به خوبی معرفی می کند. بر پایه ی تجربیات و مشاهدات و آن چه از طریق حواس انسان درک می شود، به نتیجه گیری می پردازد. فلسفه نیز روش های خاص خود را دارد. از میان آن ها  برای مثال می توان به روش های حس گرایانه و استقرا در فلسفه ی ارسطویی اشاره کرد.(2) در این میان عرفان از این جنبه بسیار متفاوت است که : "در عرفان نظر تنها نداريم و بايد با عمل همراه شود. هيچ كس از حيث حقيقت عرفان با خواندن شروح فصوص الحكم و دانستن اصطلاحات عارف نمي شود و اصولاً تفكيك عرفان به عرفان نظري و عملي از حيث حقيقت عرفان، تفكيكي نادرست است و تاكيد بر عمل يكي از اجزاي تفكر عرفاني است يعني معمولاً عارفان ديگران را سرزنش مي كنند كه بر خلاف گفته هايشان عمل مي كنند.  "(4) پس روش اصلی در عرفان همراه ساختن دانسته ها با عمل است. عارفان قول بی عمل را به کار نمی برند و مثمر ثمر هم نمی دانند. در ادامه بحث به پرسش اصلی می پردازیم.

       چه روش هایی را می توان برای شناخت ادبیات به کار برد؟ ادبیات را به گونه ای می توان به تمامی شاخه های علم و فلسفه و عرفان متصل و مرتبط دانست. برای شناخت آن هم می توان از روش های به کار رفته در هریک سود جست. می توان یک شعر را به روش های علمی تحلیل کرد و یا به دید حس گرایانه به آن نگاه کرد. یک اثر عرفانی را می توان از دید عارفانه بررسی نمود و به دنبال به عمل بستنش بود. می توان به یک اثر با دیدی قیاسی نگریست و با مقایسه و مشاهده و کاوش در آن به درک بهتری از حس نویسنده و مفهوم مورد نظرش رسید. اما نقش ذوق و قریحه ی شخصی در درک و شناخت ادبیات را نباید نادیده گرفت. ممکن است برای شناخت هر بخشی از ادبیات روشی را به کار بگیریم، اما مطمئنا نهایتا این ذوق و درک هنری شخص است که میزان درک وی از اثر را مشخص می کند. اگر ذوق هنری انسان کور باشد و حس زیبایی شناسی اش تربیت نشده باشد، هرگز نمی تواند زیبایی های حقیقی ادبیات را کشف کند و از آن ها لذت ببرد.

        همان طور که دیدیم ادبیات می تواند زبان جهان باشد برای بیان خویش! تمامی جنبه های حیات ما و جهان اطرافمان عمیقا با ادبیات گره خورده است. ادبیات را می توان برای بیان مفهاهیمی که می خواهیم منتقل کنیم، جاودان کردن داستان زندگی انسان ها، انتقال تجربیات، بیان احساسات، ابراز عشق به خالق جهان و حتی اظهار حقایق علمی استفاده کنیم. به این ترتیب با شناخت آن، درهای جهانی بزرگ از شگفتی ها را به روی خود می گشاییم. به این ترتیب می توانیم خود و جهان اطرافمان را از زوایای مختلف و بی شماری بشناسیم.

 

 

منابع:

 

1) http://arzesh-nahavand.blogfa.com/post-51.aspx

2)http://www.alavisereshki.com/Portal/Cultcure/Persian/CaseID/47895/71243.aspx

3)http://sonatshekan.wordpress.com/2011/03/23/%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%D8%B9%D9%84%D9%85/

4) http://hamechiz.blogfa.com/post-17.asp

 

 

نوشته شده در جمعه 24 تیر1390ساعت توسط منا| |


خدایاااا خروار خروار کاذبشو دادی به ملت یه جو صادقشو از ما دریق  کردیا!

هرکی تو زندگیش یه سری گره کور داره! بقیه گره هاشو یکی یکی باز می کنه اما یه چن تایی رو با دندونم نمیتونه باز کنه! هر از چندی پاش گیر می کنه به یکی از اون کور گنده هاش و کله پا میشه! ! اینم گره ی کوره ماس دیگه! خدایا قربون کرمت گره ی ما رو باز کن، عوضش کن لااقل حوصلمون سر رف به خدااا!

نوشته شده در سه شنبه 21 تیر1390ساعت توسط منا| |

تمام پاک کن های عالم هم دیگر به کارم نمی آیند...یک صفحه ی نو به من بدهید ... بی چرک، بی چروک!!!! می خواهم از اول بنویسم!

همیشه میگن هرکی گذشتش یادش بره محکوم به تکرارشه. اما به نظرم اینطور ها هم نیست! خودم نمونه زندشم دیگه! به نظرم هرکی گذشتشو به وضوحی که من یادم میاد یادش بیاد محکوم به تکرارشه! محکوم به درد کشیدنه دوباره و دوباره و دوباره! :-|

گاهی اوقات با تمام وجود آرزو می کنم می تونستم برم یه جایی که هیشکی منو نمیشناخت! می رفتم و همه چیزو از نو شروع می کردم! شاید این بار می تونستم اونجوری باشم که دلم می خواد نه اونجوری که ... چه می دونم! این صفحهه که فعلا دارم روش می نویسم که پاره پورس، پر لک جوهره، پر رد غلتگیر و خورده پاککنه! فعلا که اسیر یه قصه ی تکراری شدم و خسته ام از این تکرار بی معنی! :-&


نوشته شده در سه شنبه 21 تیر1390ساعت توسط منا| |

 

کوتاه درباره ی " درخت و دختر"

 

درخت و دختر

تهمینه حدادی

آن روزهمۀ مردم دنيا ديدند كه كلاغ‌ها دارند فرار می‌كنند. آنها از رویپشت‌بام و درخت‌ها می‌پريدند و دنبال هم پر می‌زدند.

آنها آن روز راز بزرگ خانواده ما را فهميده بودند.

مامان و مامان‌بزرگ با شاخه‌های كنده شده درخت سيب افتادند دنبال كلاغ‌ها. سال‌ها بود كه همه اهالی شهر می‌دانستند كه آن انتها خانه‌ای هست و آن خانه سال‌هایسال است كه سه عضو دارد؛ يك مامان‌بزرگ، يك مامان و يك دختر.

صدای قارقار كلاغ‌ها دنيا را گرفته بود. آنها داشتند راز بزرگی را فرياد می‌زدندو ما سه نفر می‌ترسيديم. آنها تنها سيب دنيا را دزديده بودند.

جايی كه خانه ما بود، از شهرها و جمعيت‌ها خيلی‌خيلی دور بود و در آن خانه تنهادرخت سيب دنيا وجود داشت. آن درخت هر بيست سال يك سيب مي‌داد ؛ حالا كلاغ‌ها،كلاغ‌هايی كه سال‌ها لابه‌لای شاخه‌ها قايم شده بودند، خيلی راحت سيب را برده بودندو ما نبايد می‌گذاشتيم آن سيب ديده شود. ما به همه گفته بوديم كه درخت سيب خانه ماخشك شده است.

مامان‌بزرگ می‌گفت: ما موظفيم هميشه از درخت نگهداری كنيم و من هم بی‌دليلپذيرفته بودم.

صبح‌ها مي‌رفتم مدرسه و عصرها چند ساعت مراقب درخت بودم ، به كسی نمي‌گفتم كهدرخت سيب ما همچنان سبز است. خيلی‌ها هم فراموش كرده بودند كه روزی چيزی به نامدرخت سيب وجود داشته است.

پانزدهسال اول نمي‌دانستم كه اين كارها يعنی چه. حتي بعد از يكی دو بار كنجكاوی كه: مامان چرا من بابا ندارم و بابابزرگ كجاست؟ قانع شده بودم زندگی ما همين‌طور است. اما بعد فهميدم كه سال‌های زيادی است كه در خانه ما هميشه يك مامان‌بزرگ، يك مامانو يك دختر زندگی می‌كنند و هر بار فراموش می‌كنند كه چه روند عجيبی دارد زندگیما!

خانه ما خيلی دور افتاده بود؛ جايی كه ديده نشويم. جايی كه حرف‌های مردم رانشنويم. زندگی‌مان خيلی‌خيلی معمولی بود.

مامان سيب‌های شمعی درست می‌كرد ؛ مامان‌بزرگ شال‌هايی می‌بافت كه رويشان سيبداشت. مامان آنها را می‌برد شهر و می‌فروخت.

ما شبيه ديگران هرشب دور هم غذا می‌خورديم ؛ بعضی روزها برای گردش راهمی‌افتاديم اين‌ور و آن‌ور و مامان مثل همه مامان‌ها درس و مشق من را بررسیمی‌كرد.

آن موقع‌ها هميشه در رويا بودم، بيشتر وقت‌ها كه زير درخت سيب دراز می كشيدم، بهدنيای بزرگ‌تری كه توی كتاب‌هايمان بود فكر می‌كردم.مامان نمی‌گذاشت با كسی دوستیكنم.

مي‌گفت: « اين رسم خانوادگی ماست » ، من هم تا بیست سالگی با هيچ كسی دوستنبودم.
او آرام آرام به من قبولاند كه وقتي بیست ساله شوم بايد رابطه‌مان با مردمشهر شمالی قطع شود و برويم در شهر جنوبی شال و شمع بفروشيم تا فراموش شويم.

من ابلهانه به او نگاه می‌كردم ، قادر نبودم بفهمم كه چرا زندگی‌‌ام با زندگیديگران فرق دارد.

گهگاهی با خودم فكر می كردم كه چرا عاشق نمی‌شوم و مامان‌بزرگ می‌گفت: «اين رسمخانواده ماست

***

بالاخره آن روز بد رسيد. پانزده  سالگی در خانواده ما يعنی سن عاقل بودن. ديگر می‌شدكه من همه چيز را بدانم.

مامان رو به من كرد و گفت: «درخت پنج سال ديگر سيب می‌دهد

ديگر از پرسيدن اين كه چرا هر بیست سال و چرا يك سيب؟ خسته شده بودم. در واقع زيادفكر نمی‌كردم؛ بيشتر دنبال اين بودم كه بنشينم و در كتاب‌هايم غرق شوم.

گاهی در اين فكر بودم كه بعدها چه كاره شوم؟ شال ببافم يا شمع بسازم؟ اصلاًمی‌شود سفر كنم برای پيدا كردن دنيای متفاوتم؟

و آن روز مامان گفت، مامان‌بزرگ هم بود. آنها نشستند و راز بزرگ زندگی‌مان راگفتند و خوب می‌دانستند كه من پنج سال وقت دارم كه با خودم كنار بيايم.

***

ما با كلاغ‌ها كنار آمده بوديم. در واقع می‌شود گفت آنها تنها دوست‌های من محسوبمي‌شدند. از صبح تا شب لای درخت‌ها قايم می‌شدند و با چشم‌های براقشان غرق رفتارعجيب ما می‌شدند.

ما مواظب باد و بوران و ملخ و شته بوديم و مواظب آنها. ما درخت سيب را عينبچه‌مان نگه‌داری می‌كرديم. من هم ساعت‌های خلوتم را می‌نشستم و به آنها نگاهمی‌كردم. توی خيالم آنها تنها نجات‌دهندگان من بودند. يك بار آرزو كردم كهمی‌توانستم به آنها چيزهای براق و طلايی ببخشم به اين شرط كه جمع شوند و مرا باخودشان ببرند. مي‌خواستم توی يكی از شال‌های مادربزرگ بنشينم و از آنها بخواهمچنگول‌هايشان را بيندازند توی درزها و من را بدزدند.

پانزده سال اول حتی صدايشان می‌كردم و لای درخت‌ها اين چيزها را به آنهامی‌گفتم.

از مامان می‌پرسيدم: «كلاغ‌ها حرف آدم را می‌فهمند؟» او گمان می‌كرد اين‌طورنيست.

اما آن روز، درست در جشن تولد پانزده سالگی‌ام يكی از آنها، نزديك ما، كنار درخت سيبهمه‌چيز را شنيد. قسم می‌خورم كه آنها پنج سال تمام راز ما را دهان به دهان كردند وبه انتظار نشستند.

من آن روز اين اتفاق را نفهميدم و آنها همچنان برايم دوستانی ماندند كه لابه‌لایدرخت‌ها برايشان حرف می‌زدم. ما آن روز كيك خورديم. مامان من را در آغوش كشيد و رازرا گفت. من دربیست سالگی‌ام دنبال كلاغ‌ها می دويدم كه بدانم سيب به منقار كدامشاناست؟

آن قدر زياد بودند كه نمي‌شد همۀ آنها را ديد. همه دربارۀ كلاغ‌ها حرف مي‌زدند وما ترسيده بوديم. دعا دعا كرديم كه هيچ‌كس سيب را نبيند. از تصور اين كه كلاغ‌هاسيب را خورده‌اند مورمورمان شد و ساعت‌ها گريه كرديم.

آن روز غمگين‌ترين روز زندگی‌‌ام بود؛ شايد غمگين‌تر از روز تولدپانزده سالگی‌ام.

هراس‌های ما هيچ فايده‌ای نداشت. همۀ كلاغ‌ها رفتند. ما تا چند روز احتمالات رابررسی كرديم. اينكه شايد سيب در دريا بيفتد و يا شايد سيب را خورده باشند و اينكهشايد آدم‌ها سيب را ببينند و بيايند سر وقتمان.

حالا هر سه تايمان كار می‌كرديم. من سيب نقاشی می‌كردم و تابلوهايم رامی‌فروختم. ما به شهر شمالی می‌رفتيم، چون ديگر لازم نبود چيزی را پنهان كنيم . منبرای بیست سال آينده‌ام برنامه‌ريزی كردم. ما بايد از درخت محافظت می‌كرديم. ما دورتا دور آن را سيم خاردار كشيديم.

مدرسه كه می‌رفتم توی كتاب‌هايمان خوانده بودم كه آدم‌ها درخت‌های سيب را طردكرده‌اند و پس از آن بوده كه درخت‌های سيب دنيا را طرد كرده‌اند و حالا تنها يكدرخت سيب باقی مانده است.

مامان‌بزرگ می گفت: «نمی‌دانم از كی و چه‌طور نگهداری از درخت به خانواده ماواگذار شده است

در واقع افسانه‌ها حاكي از آن بودند كه در مقطعي از زمان، آدم‌ها، ميوه‌های ديگررا به سيب ترجيح داده‌اند و درخت‌ها آن قدر سنگين شده‌اند كه شاخه‌هايشان شكسته وسيب ها پلاسيده و گنديده شده‌اند. اين بوده كه يك شب تمام درخت‌های سيب خشك شده‌اندو پس از آن مزه سيب فراموش شده است.

آن روزها من، مامان و مامان‌بزرگ داشتيم با كارهايمان خاطرات سيب را زنده نگهمی‌داشتيم.

نقاشي‌هايم خوب می‌فروختند،  حتي كتابی نوشتم در بارۀ سيب و اين شد كه باز مردميادشان آمد كه مدت‌هاست نمی‌دانند  سيب چه مزه ای دارد!

ديگر از آن حس‌های قديمی خلاص شده بودم. چيزهايی می‌دانستم كه نمی‌شد گفت بهخاطرشان كشف دنيا را فراموش كرده بودم. كلاغ‌ها به خاطر كوچ دسته‌جمعی‌‌شان آنقدر بد شده بودند كه همه، هميشه از آنها به بدی ياد می‌كردند. هيچ‌كس آنها را دوستنداشت. اما من انگار بين آنها و خودم چيزهای مشتركي را كشف كرده بودم. آنها بازآمدند و ما آنها را بخشيده بوديم، اما ديگر كمين كردن فايده‌ای نداشت با آن همه سيمخاردار.

يك روز كه تقويم را ورق زدم، ديدم كه به چهل سالگی نزديك شده‌ام و مامان شصت ساله ومامان‌بزرگ هشتاد ساله است. هر سه‌تايمان رفتيم  زير درخت ايستاديم. سيب كه افتادمامان‌بزرگ آرام‌آرام تحليل رفت.

من و مامان او را همراه با سيب خاك كرديم و منتظر نشستيم تا دختری از زمينبرويد.

دختر كه روييد مامان آن را بغل كرد و من را تنها گذاشت. او خوب می‌دانست كه قراراست ساعت‌ها گريه كنم.

مامان گفته بود. مامان در جشن تولد پانزده سالگی ام گفته بود كه من يك سيب هستم. كه همه ما سيب هستيم و وقتي از درخت می افتيم شبيه آدم‌ها و نگهبان درختمی‌شويم.

 

       داستان "درخت و دختر" از آن داستانهاییست که خواننده را میبرد در دنیایی که غریب و خیالی ولی در عین حال بی نهایت ملموس است. داستان تفاوت بزرگی با بقیه ی قصه های تخیلی دارد و آن اینکه تا نیمه های داستان خواننده فکرش را هم نمیکند که دختر و مادر و مادربزرگش در دنیایی متفاوت از دنیای او زندگی میکنند. چه برسد به اینکه همگی سیبهایی باشند که شبیه انسانند.

      یکی از اصلی ترین نقاط قوت داستان شروع و روند پیشرویست که خواننده را به خواندن ادامه ی داستان تشویق میکند. نویسنده با موفقیت توانسته مخاطب را از ابتدایی ترین نقطه با خود همراه کند. خواننده دوست دارد به"راز" دختر پی ببرد، آن هم رازی به این بزرگی، رازی که اگر دیگران بفهمند خیلی بد میشود. وقتی پای راز به این مهمی در میان است، کمتر کسی باقی میماند که برای دانستن ماجرا کنجکاو نباشد. از لحاظ ساختارهای فنی هم میتوان به داستان پرداخت.

       داستان با لحنی خودمانی و شبیه لحن عامیانه و از زبان شخصیت اصلی و به صورت اول شخص روایت شده است. تعداد شخصیتهای داستان زیاد نیست. راوی که دختر خانواده است به همراه مادر و مادربزرگش زندگی میکند. در انتها کودکی از سیب به زمین افتاده و باقی مانده ی مادربزرگ نیز به وجود می آید که البته چون در داستان به او پرداخته نشده از نظرفنی شخصیت محسوب نمیشود. کلاغها در طول داستان به گونه های مختلفی ظاهر شده اند؛ گاهی دوست و گاهی دشمن. گاهی هم کلاغها تنها لای درخت‌ها قايم می‌شدند به زندگی عجیب این سه زن مینگریستند. البته سایر مردم دنیا هم از دید راوی و خانواده اش غریبه هایی هستند که می بایست از آنها دوری کنند و رازشان را از آنها مخفی نگه دارند.

     نقطه ی اوج داستان را شاید بتوان زمانی دانست که کلاغها سیب خانواده را دزدیده اند و خانواده به تکاپو افتاده است. بسیار جالب است که نویسنده در اولین قسمت داستان به ما اجازه میدهد که سرکی بکشیم به نقطه ی اوج داستان و سپس به بیان اول ماجرا می پردازد. این امر عطش خواننده را چند برابر میکند. در نقطه ی اوج، ما هنوز هم نمیدانیم که چرا این سیب و مخفی ماندنش از انظار عمومی اینقدر برای خانواده مهم است، اما با توصیفات نویسنده می توانیم بفهمیم که خیلی اهمیت دارد.

       مساله ی جالب توجه دیگر در مورد " درخت و دختر" نحوه ی ارتباط ایجاد کردن با مخاطب است. نویسنده داستان را برای مخاطب آشنا و شخصی میکند. مخاطب به خوبی دختر را درک میکند. غصه اش از اینکه زندگیشان مثل دیگران نیست، نگرانیش از اینکه چرا عاشق نمیشود، علاقه اش به داشتن دوست ، تقلایش برای فرار به دنیای خیالی که دوست دارد آنجا باشد، احساس گیرکردن و رویاهایی که برای فرار از در سر دارد را میفهمد. در اکثر داستانهای موفق نویسنده در برقراری ارتباط در سطحی از تجربه ی شخصی با مخاطب موفق است و میتواند همذات پنداری او را با شخصیتهای داستانش برانگیزد.

      هر داستانی هدف ومفهومی در پس خود دارد. در قصه ها همیشه چیزهایی هست برای یادگرفتن. تنها کافیست کمی عمیق تر نگاه کنیم. در مورد " درخت و دختر" بهترین تعبیری که از پیام داستان داشتم این است که سیب در داستان را میتوان به مثابه سنت و رسوم و ارزشهای یک خانواده دانست. رسوم و ارزشهایی که خانواده به هر قیمتی میکوشد آنها را حفظ کند. در جامعه ای که سیب(رسوم و ارزشها) از بین رفته اند و همه طعم سیب را فراموش کرده اند، این خانواده میکوشد یاد سیب را با فروش سیبهای شمعی و نقاشی از سیب و شال سیب نشان زنده نگاه دارد. در این میان البته بهای سنگین تنهایی و جدایی از دیگران و نداشتن یک زندگی عادی را هم میپردازد. دختر و مادر و مادر بزرگش میتوانند نماد یک خانواده ی سنتی باشند. دختر در ابتدا میکوشد سر در آورد که چرا باید به سیب اینقدر وفادار بمانند اما مدتی بعد تسلیم میشود و به محافظت از سیب( همان ارزشها و سنتها) میپردازد. البته این خانواده در میان مردمی زندگی میکنند که مدتهاست همه ی درختهای سیب را طرد کرده اند و سیب ( ارزشها و سنتها) را به فراموشی سپرده اند. نکته ی دیگری که به این تعبیر از داستان صحه میگذارد این است که هر عضو جدید خانواده از یک سیب و بقایای عضو قبلی به وجود می آید. همانطور که اعضای یک خانواده نیز مایه ی اصلی وجودی خود را مدیون ارزشهای قالب بر خانواده هستند. این سنت ها و ارزشها درست مثل یک شمشیر دو لبه عمل میکنند. با آنکه پایبندی به اصول و ارزشهای خاص امری پسندیده است، مشکل آنجاست که خانواده خود را موظف به نگاه داری از درخت می دانستند و از دلیلش هم بیخبر بوده اند. گویی به تقلید و بی هیچ چون و چرایی نگه داری از آن ارزشها را برعهده گرفته بودند و به موجب آن از اجتماع دور مانده بودند و مجبور بودند برای حفظ ارزش در انزوا زندگی کنند، مبادا معاشرت با دیگران آسیبی به ارزشها و سننشان بزند. در نهایت باز هم میتوان داستان را از دیدگاههای دیگر بررسی کرد و با دیدگاه بالا مقایسه کرد. قصه ها برای ما هستند تا هر چیزی را که میتوانیم از آنها یاد بگیریم. درسهای زیادی برای آموختن وجود دارند.

     

 

 

نوشته شده در چهارشنبه 18 خرداد1390ساعت توسط منا| |
این روزها غصه ها تند و تند سر میزنند به من! مهمانهای ناخوانده ام میشوند! مینشینند روی زانوهایم و من در آغوششان میگیرم و های های با هم میگرییم. هرچه باشد تنها خودشان میفهمند دارند چه آتشی میسوزانند!

نوشته شده در جمعه 13 خرداد1390ساعت توسط منا| |

علم هنری!

 

       محبوبترین و اساسی ترین روش برای دسته بندی دانش و فرهنگ بشری روشی است که دانش را به سه جز علم، هنر و فلسفه تفکیک می کند. سوالی که در این میان مطرح میشود این است که به این ترتیب ادبیات در کدام یک از این دسته ها قرار خواهد گرفت. البته فلسفه در این میان تعریف مربوط به خودش را داراست که ادبیات را در بر نمیگیرد. مساله ی اصلی اینجاست که ادبیات علم است یا هنر؟ برای آنکه پاسخ سوال فوق را بیابم ابتدا به تعاریف و ویژگیهای هر یک می پردازم.

        ابتدا بهتر آن است که قیاسی داشته باشیم میان علم و هنر. تعاریف متعددی برای علم  وجود دارد. یکی از دقیق ترین آنها تعریف "دکتر عبدالکریم سروش" در کتاب "علم چیست؟ فلسفه چیست؟" می باشد. ایشان دو تعریف مجزا برای واژه ی علم به بیان کرده اند که مقصود ما در اینجا تعریف دومی می باشد. " كلمه علم در معنای دوم منحصراً به دانستنی هایی اطلاق می شود كه بر تجربه مستقیم حسی مبتنی باشند... علم در این جا در برابر همه دانستنیهایی قرار می گیرد كه آزمون پذیر نیستند. اخلاق (دانش خوبی ها و بدیها) متافیزیك (دانش احكام و عوارض مطلق هستی) عرفان (تجارب درونی و شخصی) منطق (ابزار هدایت فكر) فقه، اصول، بلاغت، و ... همه بیرون از علم به معنای دوم آن قرار می گیرند و همه به این معنا غیر علمی اند كلمه SCIENCE در انگلیسی و فرانسه معادل این معنا علم اند."(1) هنر از سوی دیگر از سوی دانشنامه ی بریتانیکا اینگونه تعریف می شود. "هنر به کارگیری مهارت‌های عملی و تصورات ذهنی در خلق اشیا یا محیط‌هایی زیباست، که با دیگران می‌توانند به اشتراک گذارده شوند."(2) فرهنگنامه ی سخن نیز هنر را اینگئنه تعریف میکند : "هنر هر نوع فعالیت غیرمعطوف به سود مادی و مبتنی بر برداشت‌های شخصی از محیط و طبیعت با استفاده از نیروی تخیل و قواعد زیبایی‌شناختی است. "(3) وجوه مشترک تمام هنرها از دید دانشنامه ی ویکی پدیا به شرح زیر هستند: " تخیل به عنوان مهم ترین عامل در شکل گیری اثر هنری است. همه آثار هنری از عاطفه و احساس هنرمند سرچشمه میگیرند نه از تفکر منطقی و عقلانی او. چند معنایی بودن و منشور مانندی وجه مشترک سوم تمام آثار هنری است."(4) درواقع در تقابل علم و هنر تجربه و مشاهده در برابر احساس و عاطفه قرار میگیرد. هنر و علم را اما نمیتوان دو مقوله ی کاملا جدا از هم در نظر گرفت.

       علم و هنر آنقدرها هم بی ارتباط با هم نیستند. بسیار اتفاق می افتد که علم و هنر به هم می آمیزند و پدیده ای را خلق میکنند. برای مثال در معماری علم و اصول ساخت ساختمان در کنار خلاقیت و تجسم هنرمندانه ی ذهن معمار می تواند شاهکاری بیافریند! موسیقی و عمده ی هنرها نیز تکنیکها و اصولی علمی در پس خود دارند. میان علم و هنر قرابت های دیگری نیز میتوان یافت. تخیل از عناصر اصلی ایجادکننده آثار هنریست. گرچه تخیل مستقیما در پروسه ی پیشرفت علوم تجربی کاربردی ندارد، اما تخیل و تصورات ذهنی در طول تاریخ الهام بخش بسیاری از دانشمندان برای طراحی و اجرای آزمایشهای علمی بوده اند. حال که علم و هنر را شناختیم در ادامه مقاله رابطه ی علم و ادبیات را بررسی خواهیم کرد.

       حال میخواهیم به رابطه ی علم و ادبیات بپردازیم و اینکه ادبیات را تا چه حد میتوان علم محسوب کرد. بخشی از آثار ادبی در زمره ی ادبیات توصیفی قرار میگیرد. این نوع آثار ادبی تجربیات حسی نویسنده اعم از دیده ها و شنیده ها و حقایق درک شده توسط سایر حواس وی را بیان میکنند. در این نوع از ادبیات به کار بردن تمثیل برای فهماندن بهتر حال و هوای تجربه به خواننده بسیار رایج است. این آثار از آن جهت که تجربه در شکلگیریشان نقش اساسی دارد با علوم متشابهند اما باز هم عواطف نویسنده و افکار شخصیش در اثر رسوخ میکند و بنابراین نمیتوان گفت صرفا علمی هستند. در مقام مقایسه با علوم میتوان از ادبیات "ساینس فیکشن" و یا علمی تخیلی نیز نام برد. این آثار گرچه به علت وجود عنصر خیال در آنها از دسته ی علوم بسیار دور هستند، اما از این جهت که اصول علمی را با تخیل در می آمیزند شاید بتوان آنها را نقطه ی اشتراکی میان این دو دسته دانست. در کل حتی وقتی عناصر اصلی ادبیات یعنی عاطفه، معنی، اسلوب و خیال را با ویژگی مشترک علوم که تجربی بودن آنهاست مقایسه میکنیم، میفهمیم که این دو با آنکه بی ارتباط نیستند اما کاملا از یک جنس هم نیستند. در پاراگراف بعدی مقاله میکوشیم مقایسه ای داشته باشیم میان هنر و ادبیات.

      هنر و ادبیات نزدیکی بسیاری به هم دارند. این نزدیکی تا حدی است که دانشنامه ی ویکی پدیا ادبیات را هم از زمره ی هنرها میداند. "از مهمترین رشته های هنری میتوان به هنرهای تجسمی(نقاشی، طراحی، تندیسگری، عکاسی و چاپ)، هنرهای نمایشی(تئاتر  و رقص)، موسیقی، ادبیات ( شعر و داستان)، سینما و معماری اشاره کرد."(4) شاید بد نباشد به ویژگیهای مشترک آثار ادبی بپردازیم و ببینیم که ادبیات تا چه حد با این ویژگیها همخوانی دارد. عنصر تخیل که اولین ویژگی آثار هنری است جز عناصر اصلی    سازنده ی ادبیات نیز هست. ویژگی دوم سرچشمه گرفتن از احساس صاحب اثر است. در این باره باز هم باید گفت عنصر عاطفه از عناصر اصلی ادبیات است. البته گاهی هم پیش میاید که نویسنده در اثر خود تفکرات منطقی و استدلالیش را هم بگنجاند اما در کنار عنصر احساس. نوشته ای که در آن از عواطف و احساسات خبری نیست، نوشته ای ادبی نیست. در نهایت میرسیم به ویژگی چند معنا بودن و منشور مانندی. البته همه ی نوشته های ادبی لزوما چند معنا و منشورگونه نیستند، اما دسته ی بزرگی از آنها بدین صورتند. نمونه های عالی این ویژگی را میتوان در ادبیات نمادین و برخی گونه های دیگر ادبی یافت. علاوه بر ویژگیهای مشترک هنر و ادبیات میتوانند آثار مشترکی نیز خلق کنند. برای مثال شعری که با موسیقی هم نوا میشود تا اثرش دوچندان شود و یا نمایش تئاتری که بدون سناریو اجرا و ایجاد آن ممکن نیست. حال که اطلاعات لازم را کسب کرده ایم، بهتر است به پرسش ابتدایی بپردازیم.

       ادبیات علم است یا هنر؟ بعد از فهمیدن مطالب بالا و مقایسه ی متناظری که بین دو ادبیات، علم و هنر انجام دادیم متوجه شدیم که ادبیات با علم همکاری متناظر و وجوه مشترک دارد. اما به راستی نمیتوان گفت که ادبیات یک علم است. تشابهات و ویژگیهای مشترک هنر و ادبیات کمی بیشتر است و اگر ناگزیر بخواهیم یکی از این دو را انتخاب کنیم، انتخاب بی شک هنر است. اما دقیق ترین پاسخ شاید این باشد که ادیب شخصیست که تکنیکها و دانشهایی را با احساس و ذوق خود می آمیزد تا اثری هنری خلق کند.

 

(1) عبدالکریم سروش، علم چیست فلسفه چیست، انتشارات پیام آزادی، صفحه 12

 

(2) http://en.wikipedia.org/wiki/Art#Definition

 

(3) فرهنگ فشرده سخن، جلد دوم، صفحات ۲۶۲۷ و ۲۶۲۸

 

(4) http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%87%D9%86%D8%B1

 

 

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه 9 خرداد1390ساعت توسط منا| |

     به گلگشت جوانان

     یادمارا زنده دارید ای رفیقان ،

     که ما در ظلمت شب

     زیرِ بال وحشی خفّاشِ خون آشام

     نشاندیم این نگین صبح روشن را

     به روی پایۀ انگشتر فردا .

     ولی ما دیده ایم اندر نمای دورۀ خود

     حصار ساکت زندان

     که در خود می فشارد نغمه های زندگانی را .

     و رنجی کاندرون کورۀ خود می گدازد آهن تن ها ،

     طلسم پاسدارانِ فسون ، هرگز نشد کارا

     کسی از ما

     نه پای از راه گردانید

     و نه در راه دشمن گام زد

     و این صبحی که می خندد به روی بام هاتان

     و این نوشی که می جوشد درون جام هاتان

     گواه ماست ، ای یاران!

     گواهِ پایمردی های ما

     گواه عزم ما

        کز رزم ها

              جانانه تر شد !

       "به فردا" را می توان بی هیچ شکی شعری در بزرگداشت قربانیان راه آزادی دانست. بیوگرافی نسلی جان برکف که از همه چیز خود گذشته تا جهانی بهتر برای آیندگانش بیافریند. و مخاطب شعر نیز آیندگان و نسل های بعدی هستند. از شاعر اثر، محمد زهری، بیش تر آثار اجتماعی مثل "به فردا" انتشار یافته.

       شعر در قالب نیمایی سروده شده است و با آهنگی روان و لحنی دلنشین، خواننده را به خواندن خود تشویق میکند. با آنکه درون مایه ی اجتماعی دارد، مضامین عاطفی نیز در آن مشهود است. مضامینی چون "رنج"، "وحشت" و "امید" و نیز "غرور" را می توان به روشنی از شعر دریافت کرد. عواطفی که هر یک از آن طالبان آزادی در جستجوی خود تجربه کرده اند. عواطفی که از لا به لای واژه های شعر نیز میتوان آن ها را حس کرد.

       در قسمت ابتدایی شعر، شاعر از مخاطب خود می خواهد حال که اوضاع درست شده است، او و هم نسلانش را از یاد نبرد. چرا که اگر آنها در خفقان و ترس و ظلمت ایثارگرانه تلاش نمیکردند، آسایش و آرامش امروز امکان پذیر نمی شد.

     " به گلگشت جوانان

    یاد مارا زنده دارید ای رفیقان ،

     که ما در ظلمت شب

     زیرِ بال وحشی خفّاشِ خون آشام

     نشاندیم این نگین صبح روشن را

     به روی پایۀ انگشتر فردا."

تعبیر زیبای آفریدن روشنایی در اوج هراس و تاریکی به خوبی دشواری و اهمیت کار این نسل را به نمایش گذاشته است. از زیبایی های دیگر این قسمت تشبیه تو در توی فردا به انگشتری است که نگین آن آرمان هایی هستند که شاعر و هم قطارانش آن ها را محقق کرده اند ( نظیر آزادی و ...)، که آرمان ها خود در اینجا به صبح روشن تشبیه شده اند.

       در قسمت بعدی شعر شاعر با تاکید و جزئیات بیشتری از سختی هایی می گوید که در این راه تحمل کرده اند. از سکوت و رخوت زندان می گوید، که شور و تلاطم زندانیان را در خود حبس کرده است. از رنج هایی می گوید که جسم انسانهای استوار و محکم را هم چون آهنگ گداخته نرم میکند و در هم میشکند. (احتمالا شاعر تنها رنج جسمی را درنظر داشته و روحیه و عظم مبارزان را نرم ناشدنی می داند.) در انتهای این بخش هم بیان میشود که نهایتا تمامی این تلاشها برای منصرف کردن خواستاران آزادی نتیجه ای در بر نداشته. هیچ مبارزی راه خود را عوض نکرده و از خواسته هایش برنگشته است.

    " ولی ما دیده ایم اندر نمای دورۀ خود

     حصار ساکت زندان

     که در خود می فشارد نغمه های زندگانی را .

     و رنجی کاندرون کورۀ خود می گدازد آهن تن ها ،

     طلسم پاسدارانِ فسون ، هرگز نشد کارا

     کسی از ما

     نه پای از راه گردانید

     و نه در راه دشمن گام زد."

نسبت دادن سکوت به حصار زندان جان بخشی به اشیا محسوب میشود.( البته حصار زندان صدایی ندارد، اما سکوت مختص هرچیزیست که بتواند صدایی هم تولید کند.) باز هم تشبیهی مرکب داریم. شاعر رنج را به کوره ای و تن را به آهن تشبیه میکند. "پای از راه گردانیدن" و "در راه کسی گام زدن " نیز کنایه هایی هستند که شاعر در این بخش از آنها استفاده کرده است.

      دربخش آخر شعر شاعر مفتخر از آنچه انجام داده، بار دیگر به مخاطب یادآوری میکند که شادی و آزادی به دست آمده را مدیون ثبوت قدم و پایمردی و عزم آنهاست. و به نوعی هم به یاد آیندگان می آورد که تا چه حد بایستی به خاطر آن  شاکر باشند و قدر آن را بدانند چرا که  به قیمت گزاف و با تلاش بسیار حاصل شده.

     "و این صبحی که می خندد به روی بام هاتان

     و این نوشی که می جوشد درون جام هاتان

     گواه ماست ، ای یاران!

     گواهِ پایمردی های ما

     گواه عزم ما

        کز رزم ها

              جانانه تر شد !"

در "صبحی که میخندد" جان بخشی به صبح را داریم "بام" و "جام" را میتوان نماد زندگی و "صبح" و "نوش" را نماد شادی و آزادی دانست.

     گرچه شعر یک شعر صد درصد نمادین نیست، اما شاعر با استفاده به جا از نمادهایی چون "شب"، "خفاش خون آشام"، "صبح روشن"، "صبح" و "نوش" و "جام" و "بام" علاوه بر اینکه تصویری  واضح تر و خیال انگیز از فضای شعر به دست می دهد، جذابیت اثر را نیز چندین برابر میکند.

       محمد زهری با انتخاب موضوعی همچون مبارزه برای آزادی و امید به فرداهایی بهتر، توانسته در اعماق وجود هم نسلانش و هم نسلان من رخنه کند و با مخاطبش ارتباطی بسیار نزدیک برقرار سازد. حدس زدنش خیلی سخت نیست که این روند به نسل های بعدی نیز انتقال خواهد یافت، چرا که عشق به آزادی و ایثار در راه آن موضوعیست که هرگز کهنه نخواهد شد. و البته در کنار موضوعی ناب، پختگی شعر و پروراندن موضوع به چنین شکل زیبایی، شعر را تبدیل به یکی از تاثیرگزارترین و ماندگارترین اشعار هم دوره اش نموده.

 

 

نوشته شده در چهارشنبه 21 اردیبهشت1390ساعت توسط منا| |

       حدود یک ماهی می شود که پایان بیستمین سال زندگیم را جشن گرفتم. در این بیست سال خدا میداند چند کتاب پیرامون ادبیات خوانده ام. خدا می داند چند بار امتحان ادبیات داده ام ، و اصلا چند بار با ادبیات سر و کار پیدا کرده ام. وقتی فکرش را میکنم کمی خجالت آور است که هیچوقت عمیقا به دنبال درک اساسی ترین پرسشم درباره ی ادبیات نرفته ام. البته هنوز هم دیر نشده. در این مقاله به دنبال پاسخی برای پرسشم هستم. پرسش ساده است : ادبیات چیست؟

      در اولین گام برای شناخت ادبیات به سراغ لغت نامه ها و معنای لغوی و اصطلاحی واژه ادبیات رفتم. در لغت نامه ی دهخدا به تعاریف زیر برخوردم." ادب واژه‌ای است معرب از فارسی."(1) و نیز " [اَ دَ بی یا ] (ع اِ) دانشهای متعلق بأدب . علوم ادبی . || آثار ادبی."(2) معنای دیگری که یافتم چنین بود: "علم ادب را علمی دانسته اند که با تسلط بر آن شخص می تواند درست شعر بگوید و خوب بنویسد و سخن درست و نادرست و خوب و بد را بشناسد. "(3) معانی لغوی که در این واژه نامه ها یافتم اغلب با آنچه از ادبیات می دانستم جور درآمدند. معانی فوق به خوبی دلیل کاربرد واژه ی ادبیات در جایگاه امروزیش را نشان میدهند. حال که با مطالعه ی تعاریف لغوی ادبیات چارچوبی برای تعریف آن به دست آورده ایم، بد نیست کمی هم به عناصر تشکیل دهنده ی ادبیات بپردازیم.

       یکی از سوالاتی که وقتی پای ادبیات در میان است پیش می آید این است که وجوه تمایز یک اثر ادبی و نوشته های عادی چیست؟ چه عامل یا عواملی سبب میشوند یک متن نوشته ی ادبی  تلقی شود؟ در پاسخ می توان گفت:"بسياري از ناقدان ادبي معتقدند كه ادبيات از چهارعنصر" عاطفه، معنی، اسلوب و خیال" تشكيل شده است. نوشته هايي كه فاقد حتي يكي از اين عناصر باشند را نمي توان نوشته ي ادبي دانست. با اين حال شدت و ميزان استفاده از هريك از اين عناصر در اشكال مختلف ادبيات متفاوت است. براي مثال نياز شعر به عنصر خيال بيش از ديگراشكال است. "(4) وقتی به دنبال تاثیرگذارترین فاکتور از میان این چهار عنصر می گردیم، با کمی تعمق متوجه خواهیم شد که درست پروراندن تک تک آن ها در ارزیابی نهایی ارزش یک اثر ادبی نقشی سرنوشت ساز دارد و نمی توان ادبیات را بی هیچ یک به حد کافی تاثیرگذار دانست. اما اگر اصرار به انتخاب یکی از عناصر به عنوان تاثیرگذارترین عنصر داشته باشیم، آن عنصر بی شک عنصر عاطفه خواهد بود، چرا که عاطفه است که در قلب خواننده اثر خواهد کرد و اثر را در روح و تاریخ ملتی جاودانه می کند. در ادامه به شکل های مختلف ادبی و تفاوت آن ها با انواع ادبی میپردازیم.

       یکی از تفاوت های عمده ای را که می توان میان ادبیات پیشینیان ما و ادبیات جهانی یافت تفاوت در نحوه ی دسته بندی و تقسیم آثار ادبی است. پیشینیان ما ادبیات را بر حسب فرم و شکل ظاهری به دو دسته ی اصلی شعر و نثر تقسیم کرده بودند که شعر و نثر نیز خود برحسب فرم ظاهری به دسته های مختلفی از جمله غزل، مثنوی، رباعی، نثر ساده، نثر متکلف، نثرمسجع و ... تقسیم میشدند. که البته آنچه امروزه از این اشکال بیشتر مورد استفاده ی نویسندگان قرار میگیرد، اشعار نو و بی قافیه و گاهی سفید و بی وزن هستند و نیز نثرهای ساده. از سوی دیگر در ادبیات جهانی شاهد دسته بندی آثار بر اساس پیام و محتوایشان به دسته های تعلیمی، حماسی، نمایشی، غنایی هستیم. این دسته بندی انواع ادبی را معرفی می کند. حال که تفاوت میان اشکال و انواع آثار ادبی را نیز متوجه شدیم، می توانیم جمع بندی داشته باشیم از آنچه یاد گرفتیم.

       در انتها آنچه طی این مقاله راجع به ادبیات آموختیم ما را به این نتیجه می رساند که ارائه ی تعریفی محدود و استاندارد برای ادبیات  ممکن نیست و این شاخه ی فرهنگ بشری بسیار عظیمتر از آن است که در چارچوب ثابتی قرار بگیرد، چرا که مقوله ای پویا و در حال رشد است. شاید نزدیکترین تعریفی که میتوان برای ادبیات ارائه داد را دکتر عبدالحسین زرین کوب این گونه بیان کرده است :" بطور کلی ادبیات آنگونه سخنانی است که از حد سخنان عادی برتر و والاتر بوده و مردم آن سخنان را در خور ضبط و نقل دانسته اند و از شنیدن آنها دگرگون گشته اند و احساس غم و شادی یا لذت و الم کرده اند."(5)

 

(1) دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه فارسی، زیر نظر دکتر محمد معین و دکتر سید جعفر شهیدی، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، 1345

(2) http://www.loghatnaameh.com/dehkhodaworddetail-e8ba3dfffe844483acebee11380b186d-fa.html

(3) فرهنگ عمید، حسن عمید

(4) عناصر تشكيل دهنده ي ادبيات، حسن حسيني، ماهنامه ي ادبيات داستاني، شماره ي 103

(5) نقد ادبی، عبدالحسین زرین کوب، تهران، انتشارات امیرکبیر1361

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه 21 اردیبهشت1390ساعت توسط منا| |
 

ایا تو خوشبختی؟

آیا سقفی بالای سرت هست؟
نانی برای خوردن

لباسی برای پوشیدن

و ساعتی برای خوابیدن داری؟ آری

نامی برای خوانده شدن

کتابی برای آموختن

و دانشی برای یاد دادن داری؟ آری

بدنی سالم برای برداشتن سبد یک پیرزن.

سقفی برای شاد کردن یک کودک

دهانی برای خندیدن و خنداندن داری؟ آری

لحظه‌ای برای حس کردن

قلبی برای دوست داشتن

و خدایی برای پرستیدن داری؟ آری

پس خوشبختی بسیار خوشبخت.

نوشته شده در پنجشنبه 14 مرداد1389ساعت توسط منا| |

خیلی حس بدیه... وقتی میدونی یه چیزی تو وجودت داری یه استعداد, یه هنر یه چیزی که خیلیای دیگه ندارن... و یه عده جلوتو گرفتن, نمیذارن ازش استفاده کنی, هیکلای متعفنشونو سد راهت کردن و تو...میدونی که یه چیزی تو این دنیا داره میمیره...یه چیزی که هیچوقت جایگزین نمیشه... و تو میبینی و تو میدونی و درد داره....اخ خدایا خیلی درد داره...اره شاید...شاید من زیادی ایده ال گرام...شاید الان واقعا لیاقتم یه بیشین بینیم بااای ابداره...اما من درد دارم خدایا...یکی به دادم برسه...من درد دارمممم!

خیلی سخته وقتی بدونی داری سعیتو نمیکنی...وقتی میون موجای بلند و محکمی که تمام تنتو کرخت کرده, ساحلو میبینی اما به همون یه تیکه قایق شکسته ات میچسبی...چون فکر میکنی فایده نداره...همونجا میمونی و این فاصله ی کوتاه رو شنا نمیکنی...چون میدونی حتی اگه به ساحل برسی بازهم نمیتونی به رویاهات برسی... و تو... خوب معلومه حاضر نیستی به کمتر از رویاهات تن در بدی!

از وقتی یه فینگله بچه بودی تو گوشت خوندن که تو فلانی, تو بهمانی. تو وقتی بزرگ بشی فلان کارو میکنی, دانشمند میشی, دکتر میشی, تو استثنایی هستی...و تو؟! ...خوب معلومه اولش باور نمیکنی...باور نمیکنی و تو عالم بچگیت داری عشق میکنی...اما نه خیر...اینا دس بردار نیستن...اینقده تو گوشت میخونن تا باورت بشه...تا همه ی چیزایی که فکر میکردی مال تو نیست و مال تو نمیشه رو در چند قدمیت ببینی اونقدر نزدیک که اگر دستتو یه هوا دراز کنی همش تو مشتته. اما وقتی واقعا وقتش میرسه, تو دستتو دراز میکنی تا همه ی اون چیزی رو که حقته بگیری که ...پلپ ...همش مثل یه حباب میترکه...پوففففففففف...کو؟؟؟؟ رفت! یاد بچگیات میوفتی, وقتایی که ابجی بزرگه حوصلش سر میرفت و همینطوری محض تفریح چیزایی رو که دوس داشتی میگرفت جلوی چشمت, تو ذوق میکردی و دستت برای گرفتنش دراز میشد... و اونوقت بود که اون اسباب بازی خوشکل قرمزت یا اون ابنبات خوشمزه یا منا لیزا(عروسک مورد علاقه ات) یهو غیب میشد, و ابجی بزرگه که میگفت:...پوففففففففف...کو؟؟؟؟ رفت! ایندفه خیلی منتظرت گذاشتن...خیلییییییی...ایندفه گذاشتن باورت بشه که مال توه...و بازم پوففففففففف...کو؟؟؟؟ رفت!

و حالا تو...تویی که یه روز به هرچی دس میزدی ازش یه شاهکار بی عیب و نقص درمیووردی, از صبح تا شبت شده سرهم بندی. زندگیت پره از تیکه های چینی که از سر ناچاری و بیحوصلگی سرهم بندشون کردی و هر لحظه ممکنه همش فروبریزه...نمیتونی دل به کاری بدی...و میترسی...میترسی از اینکه یه روز از خواب بیدار شی و دور و برت پر باشه از قطعه های چینی متلاشی شده...واقعا میترسی...هی پاشو...با توام...بلند شو تنبل کلی ظرف داریم امروز واسه چسبوندن...با توام!

الان که دوباره دارم میخونم این چند خطو دارم با خودم فکر میکنم که چقدر دپرس کننده نوشتم...خوب این خاصیت نوشتنه, تا وقتی خوش میگذره سراغی از قلم(کیبورد) نمیگیریم. دلمون که گرفت میایم سراغش...ببخشید دیگه... تو رو خدا تحت تاثیر قرار نگیرین, اینقده  بغض درشتی شده بود که دیگه نمیتونستم بهش افسار بزنم, باید یه جایی خالیش میکردم. از دفعه ی بعد سعی میکنم از خوشیا هم بنویسم, اما نمیدونم چرا حسش فقط وقتی میاد که دلم گرفته.

نوشته شده در یکشنبه 23 خرداد1389ساعت توسط منا| |

کاش میشد که در این قرن عجیب همه بودند
به خوش بویی سیب
سیب یعنی که تو زیبا هستی
تو رباینده دلها هستی
سیب یعنی اثر بوسه ای ناز روی لبهای ترک دار نیاز
سیب یک واژه تو خالی نیست
پر عطر است گل قالی نیست
 
 
 اره دلم واسه ی وبلاگم تنگ شده بود! یه روزی اینجا خونه ی دلتنگیای من بود. هنوزم بوی گله ها و بهونه های خودمو میده! اره بوی سیب...بوی سیب میده! ولی از روزی که مجبور شدم خونه تکونیش کنم دیگه دوسش ندارم! دیگه نمیتونم اینجا حرفای دل خودمو بزنم و این داره دیوونم میکنه اخه من اهل دفتر خاطرات و این حرفا نیستم این وبلاگ یه جورایی دفتر خاطراتم بود!...به هرحال فقط میخواستم یه یادی از اون موقع ها و همه ی دوستای وبلاگیم کرده باشم!  تو گوگل سرچ کردم یه شعرم به افتخار سیب گذاشتم ( ننوشته بود از کیه من معذرت میخوام قصد سرقت ادبی ندارم.)البته من اینجوری درمورد سیب فکر نمیکنم. گفتم که سیب منو یاد دلتنگیام میندازه. ولی گفتم یه حالی به سیب بدم ازش تجلیل کنم!
نوشته شده در سه شنبه 31 فروردین1389ساعت توسط منا| |

   چشمان سرباز روی چهره ی افتاب سوخته ی کودک خیره ماند. قطرات درشت اشک در چشمانش

 جمع شد. نمیتوانست بعد از ماهها دیدن انهمه قساوت و خون ودرد به معصومیت  این چهره بنگرد. مثل

 کسی بود که در تاریکی به دام افتاده باشد و حالا بخواهد به سرچشمه ی نور نگاه کند. چشمانش

سوخت.

 

     از نگاه پر از شور کودک خجالت کشید. او هم روزی کودک بود. کودکیشان چقدر ولی با هم فرق

 داشت. او در حیاط پرگل خانه شان میدوید و بازی میکرد. دور و برش پر بود از همهمه ی شاد دوستانش و

 جرینگ جرینگ زنگ دوچرخه های نو. کودک اما در میان خرابه های خانه اش میدوید و به دنبال مادری

 میگشت که هرگز قرار نبود او را دوباره ببیند و به جای صدای دلنواز خنده و ترانه های کودکانه, صدای ناله

 ی همسایگان و غرش خمپاره ها به گوشش میرسید. با این فکر سخت به خود لرزید.

 

     پرسشی به ذهنش رسید: "ایا او مقصر بود؟ " او که برای دفاع از میهنش, اعتقاداتش, برای خدا

میجنگید و پرسشی دیگر:" ایا هدف مقدس او وسیله ی رسیدن را توجیه میکند؟" و پاسخ بیدرنگ به

دنبالش امد:" خیر, هرگز, چه چیزی  میتوانست این همه ظلم را توجیه کند؟ کدام هدف بود که ارزش

ریختن این همه خون را داشت؟ ارزش این همه ویرانی را؟ خدایی که او به خاطرش میجنگید این انسانها

 را افریده بود, این سرزمین را و همه ی چیزهایی را که در ان بود. و او شرم نمیکرد از اینکه انها را با خاک

یکسان کند. میهنی که او برایش میجنگید, کودکانی دارد, خانه هایی, مردمانی که او دوستشان میدارد.

اینجا هم بیشک میهن کسی است, خانه ی کسیست, که او ویران میکند. مردمان اینجا هم بیشک

 اعتقادی دارند, که برایشان مقدس است."

 

     چه خوب است به یاد داشته باشیم که ما انسانیم واشرف مخلوقات خداوند, فرقمان با حیوانات این

 است که در مواقع اختلاف به درندگی و خونخواری متوصل نمیشویم و برای رسیدن به خواسته هامان

 همدیگر را نمیکشیم. فرقمان این است که فکر داریم, زبان داریم, استدلال داریم. میتوانیم قانع کنیم یا

 قانع شویم. حال تصمیم خودمان است که اختلافاتمان را چگونه حل کنیم, از روشی که شایسته ی

 انسان است یا با نزاع که لایق حیوان است.

 

نوشته شده در چهارشنبه 21 بهمن1388ساعت توسط منا| |
 

  

   امروز صبح که از خواب بیدار شدی، نگاهت می کردم، امیدوار بودم که با من حرف بزنی، حتی برای چند کلمه، نظرم را بپرسی یا برای اتفاق خوبی که دیروز در زندگی ات افتاد، از من تشکر کنی، اما متوجه شدم که خیلی مشغولی، مشغول انتخاب لباسی که می خواستی بپوشی، وقتی داشتی این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی فکر می کردم چند دقیقه ای وقت داری که بایستی و به من بگویی: "سلام"، اما تو خیلی مشغول بودی، یک بار مجبور شدی منتظر شوی و برای مدت یک ربع ساعت کاری نداشتی جز آنکه روی یک صندلی بنشینی، بعد دیدمت که از جا پریدی، خیال کردم می خواهی چیزی به من بگویی، اما تو به طرف تلفن دویدی و در عوض به دوستت تلفن کردی تا از آخرین شایعات با خبر شوی.

تمام روز با صبوری منتظرت بودم، با آن همه کارهای مختلف گمان می کنم که اصلاً وقت نداشتی با من حرف بزنی، متوجه شدم قبل از نهار هی دور و برت را نگاه می کنی، شاید چون خجالت می کشیدی، سرت را به سوی من خم نکردی!!!

تو به خانه رفتی و به نظر می رسید که هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داری، بعد از انجام دادن چند کار، تلویزیون را روشن کردی، نمی دانم تلویزیون را دوست داری یا نه؟ در آن چیزهای زیادی نشان می دهند و تو هر روز مدت زیادی را جلوی آن می گذرانی، در حالی که درباره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می بری، باز هم صبورانه انتظارت را کشیدم و تو در حالی که تلویزیون را نگاه می کردی، شام خوردی و باز هم با من صحبتی نکردی!!!

موقع خواب، فکر می کنم خیلی خسته بودی، بعد از آن که به اعضای خوانواده ات شب به خیر گفتی، به رختخواب رفتی و فوراً به خواب رفتی، نمی دانم که چرا به من شب به خیر نگفتی، اما اشکالی ندارد، آخر مگر صبح به من سلام کردی؟!

هنگامی که به خواب رفتی، صورتت را که خسته تکرار یکنواختی های روزمره بود، را عاشقانه لمس کردم، چقدر مشتاقم که به تو بگویم چطور می توانی زندگی زیباتر و مفیدتر را تجربه کنی...

احتمالاً متوجه نشدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام، من صبورم، بیش از آنچه تو فکرش را می کنی، حتی دلم می خواهد به تو یاد دهم که چطور با دیگران صبور باشی، من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم، منتظر یک سر تکان دادن، یک دعا، یک فکر یا گوشه ای از قلبت که به سوی من آید، خیلی سخت است که مکالمه ای یک طرفه داشته باشی، خوب، من باز هم سراسر پر از عشق منتظرت خواهم بود، به امید آنکه شاید فردا کمی هم به من وقت بدهی!

آیا وقت داری که این نامه را برای دیگر عزیزانم بفرستی؟ اگر نه، عیبی ندارد، من می فهمم و سعی می کنم راه دیگری بیابم، من هرگز دست نخواهم کشید...

 دوستت دارم، روز خوبی داشته باشی...

 

                                                                                             دوست و دوستدارت: خدا 

خجالت کشیدم... 

نوشته شده در شنبه 10 بهمن1388ساعت توسط منا| |
Design By : Night Melody